tag:blogger.com,1999:blog-36557682011-04-21T15:36:16.796-07:00littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comBlogger801100tag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-889018492003-02-11T00:36:00.000-08:002003-02-11T00:36:24.576-08:00<b>خداحا�ظ</b> <br /> <br />می دونم که خیلی دیر شده . می دونم که خیلی زود تر از اینا باید اینو می نوشتم.در گیر و دار درس و امتحان ، و ات�اقات خوب هیجان انگیز بعد از امتحان غرق بودم . ببخشید که زود تر از این ننوشتم. حقیقت اینه : <br />اومدم خداخا�ظی کنم . از همه شما که وبلاگ من رو می خوندین ،که هیچ وقت ن�همیدم چرا می خونین.در هر صورت متشکرم. <br />وبلاگ می تونه چیز خارق العاده ای باشه. می تونه یه جایی باشه برای حر�هایی که هیچ جای دیگه جاشون نیست . یه دنیای کامل که با بقیه به اشتراک می ذاری. یه زندگی ، وبلاگ د�تر خاطرات نیست ، حداقل برای همه نیست ، د�تر خاطراته برای آدمایی مثل ما ، که می خوان خونده بشن ، می خوان شناخته بشن ، تا بتونن بهتر حودشون رو بشناسن. <br />وبلاگ می نویسی ، حر�اتو می زنی ، خالی می شی ، �کراتو می نویسی ، نطر آدمای دیگه رو می بینی ،و این واقعاً چیزیه که همه عمر شاید دنبالش می گشتم . ولی وبلاگ نتونست برای من خوب باشه . حداقل این وبلاگ . وبلاگی که از روزی که توش شروع به نوشتن کردم ، می دونستم که کسایی می خوننش که هر روز ، به قولی چشممون تو چشم هم می ا�ته. راستشو بخواین هیچ وقت احساس امنیت نکردم. و احساس امنیت ، تنها مزیت وبلاگه به روزنامه نگاری. شاید هیچ وقت اونطوری که باید ، از وبلاگم لذت نبردم. وبلاگ هم شد یه روزمرگی جدید در کنار روزمرگی های قبل. وبلاگ شد حر�هایی برای خالی نبودن عریضه. چون حر�های واقعی م ، پشت دیوارهای قطور ترس و خود سانسوری مد�ون می شد. وبلاگ شد یه ص�حه عادی از بیشمار ص�حات این دنیای WWW... و این مبتذل ترین ات�اقی بود که می تونست بی�ته. هیچ وقت نتونستم حتی برای خودم هم اعترا� کنم که از وبلاگم بدم می آد.جایی که نوشته های مبتذل روز مره مو توش به بقیه عرضه می کردم . و این کار توهین بود. و چاره ای هم نداشتم واقعاً. سخته خیلی که آدم حس کنه این دور و بری ها ، همکلاسیها ، دوستها ، آشناها ، خواهر ها ، برادر ها ، نزدیک ها ، دورها ، همه شون همه چیز رو در باره آدم بدونن. بحث اصلاً اعتماد داشتن و نداشتن نیست ، بحث .... خودم هم درست نمی دونم چیه. �قط می دونم من آدمی نبودم که بتونم ادامه بدم. <br /> آدمها برام سه دسته ان : <br /> <b>دسته اول: نزدیک نزدیک نزدیک نزدیک</b><b></b> ، که به طور مطلق هر چی تو دلته بو می شه بهشون بگی . هر چی دلت می خواد . هیچ حجابی معنی نداره . این دسته تعداد اعضاش بین ص�ر و یک متغیره ، ولی همونطور که ممکنه کسی وارد این حریم بشه ، همونطور هم امکان داره که از این حریم خارج شه . <br /> <br /><b>دسته دوم : که یه طی� رو شامل می شه: نزدیک نزدیک - نزدیک -آشنا -دور</b>. این دسته که اکثریت کسایی که وبلاگ من رو می خوندن شامل می شه ، عجیب ترین دسته س. دسته ای که آدمها تو رو می شناسن ، حتی بعضی ها دوست نزدیکن ، خیلی نزدیک حتی ، ولی حجاب ها وجود داره . خجالتها ، ترسها ، آدمهایی که می شناسنت ، ولی اونقدری نزدیک نیستن که بتونی در برابرشون همه پرده ها رو کنار بزنی . کسایی که هر روز چشمتون تو چشم هم می ا�ته ، و در کنار هم زندگی می کنید . <br /> <br /><b>دسته سوم: دور دور دور</b> که حتی اسمم رو هم نمی دونن ، حتی قیا�ه م رو هم ندیدن ، و احتمالاً هیچ وقت هم نخواهند دید ، که براشون واقعاً وجود عینی ندارم ، این دسته که عبارت باشند از اکثریت بسیار قریب به ات�اق مردم دنیا ، "من " رو قضاوت نمی کنن. یه آدم رو قصاوت می کنن. من با اونا برخورد روزمره ندارم ، و می تونم براشون یه آدم باشم. �قط یه آدم . بدون اسم و چهره و جنسیت و ملیت. با اینا خیلی راحتم. این ترس تاریخی که هیچ وقت دلیلش رو ندیدم ولی میبینم که تو گوشت و خون همه مون وجود داره ، ترس از آشکار شدن ، کنار زدن پرده ها ، در باره این آدمها هیچ م�هومی نداره . علتش هم واضحه . در برخورد با این آدمها ، عملاً هیچ پرده و حجابی کنار زده نمی شه. می تونم خصوصی ترین راز هامو به اونا بگم . می تونم از هر چی دلم می هواد با اونا حر� بزنم .چون اونها در عمل چیزی از "من " نخواهند دونست. �قط یک" آدم" ، یکی از میلیاردها آدم روی زمین خواهم بود .. اینه اون جذابیت خیره کننده وبلاگ . حر� بزنی ، هر چی تو دلته رو بریزی بیرون ، و هیچ کس نتونه به خاطر حر�هات باز خواستت کنه . چون کسی که حر�هاتو می خونه ، با اینکه درونی ترین لایه های زندگی تو می شناسه ، هیچ وقت صورتت رو نخواهد دید ، هیچ وقت اسمت رو نخواهد دونست ... اینه اون دنیای جادویی مسحور کننده وبلاگ . اینه اون چیزی که از وبلاگ می خواستم ، و حالا می خوام بهش برسم . اونقدری شجاع نیستم که حر�هامو بلند �ریاد بزنم ( هرچند �کر نمی کنم مسئله �قط شجاعت باشه ) ، و اونقدر هم حر� دارم که حس کنم اگه نگم خ�ه می شم . اینه که تصمیم گر�تم از دنیای روزمره وبلاگ ، وارد دنیای جادویی وبلاگ شم . مثل یه قطره وسط دریا گم شم ، برم زیر آب ، ولی از اون زیر �ریاد بزنم . مثل وقتایی که تو دبستان ، با مقنعه جلو دهنم رو می گر�تم ، و بعد داد می زدم . صدای دادم همه رو کر می کرد ، ولی کسی نمی دید کیه که داره داد میزنه . ( نگید که خیلی ساده می شد پیدام کرد ، اینو خودم هم می دونستم ، در ضمن ، اون موقع �قط ه�ت سالم بود ) <br /> <br />الان دارم خداحا�ظی می کنم ، از جایی که به من کمک کرد از کوه بالا برم ، و ببینم که بالای کوه ابره ، حالا می خوام ابرها برن کنار ، و من تصمیم بگیرم ،ابرها رو بزنمد کنار ، و اون بالای بالای کوه ، بدون هیچ ابری که جلوی دیدم رو بگیره ، روشن و آروم همه چیز رو ببینم . و زندگی کنم . <br />می نویسم ، ولی این بار �قط برای دسته سوم آدمها ، کسایی که صدامو می شنون ، ولی براشون �رق نمی کنه این صدا از کی بیرون اومده باشه . <br /> از همه تون ممنونم که تا حالا به حر�های گوش کردین ، و حر�هاتونو زدین ، از همه تون ممنونم . خداحا�ظ . <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-88901849?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-873692062003-01-13T12:39:00.000-08:002003-01-13T21:37:48.000-08:00دارم بزرگ می شم. اینو با تمام گوشت و پوستم حس می کنم . هر روز که می گذره ، یه جلوه جدید از این بزرگ شدن رو می بینم . می دونم که به قول "<a href="http://www.haloscan.com/comments.php?user=highaltitude&comment=87304305#137">...</a>" (تو comment های نوشته قبلی م ) ، شب امتحان وقت این حر�ا و این �کرا نیست ، ولی چه کنم که من همیشه شب امتحان که می شه ، یاد مشکلات ذهنی و مسائل �لس�ی و این جور خرت و پرتای زندگی م می ا�تم .( یادمه دو شب مونده به کنکور ، سه ساعت ونیم داشتم تو د�تر خاطراتم می نوشتم ... ) <br />دارم بزرگ می شم . اینو با تمام وجودم حس می کنم . دارم به سنی می رسم که " مرد گریه نمی کنه ". دارم مرد می شم . دارم بزرگ می شم . دارم کنار می آم با خیلی چیزا . حتی دارم با مسائلی که هیچ وقت نتونسته بودم قبول کنم . حتی "دات " هم برام مهم شده .حتی منتظرش می شم خیلی وقتا . دیگه هم بهش �حش نمی دم . <br />عجیبه . خیلی همه چیز برام عجیبه . تو ک� زندگی ام . و البته تو حسرتش. دیگه مائده های زمینی نمی خونم . دیگه نمی گم " به بازار ارزشها ر�تن و جز مبلغی اندک با خود نداشتن ... " حقیقت اینه : دارم پایین می آم ، آروم و سبک . مثل اون قطره آب .. که تو هبوط در کویر نوشته بود ... قطره آبی که از یه �واره جدا می شه و با تمام قوا به بالا می ره . هد�ش ، قصدش �قط آزادیه ، رهایی، کمال .. و وقتی که به اوج می رسه ، وقتی که دیگه در بالا ترین نقطه قرار می گیره ، یه د�عه تصمیمش عوض می شه . می آد پایین . از آزادی �رار می کنه . <br />نمی دونم باید ا�سوس بخورم یا خوشحال باشم . مامان ، این مامان چاق من ، یه روزی عضو تیم بسکتبال دانشگاه بوده . بابا ، که الان انگلیسی هم به زحمت حر� می زینه ، یه روزی �رانسه و آلمانی ترجمه می کرده. یه روز مامان د�تر خاطراتش رو به من داد. د�تر خاطرات بچگی ش .. کی باورش می شه ؟ <br />نمی دونم؛ بچه من هم با دیدن شعرام تعجب می کنه ؟ بچه من هم باورش نمی شه که من یه زمانی دروازه بان هند بال بودم . بچه من هم ممکنه باور نکنه که یه روزی �رانسه م خیلی خوب بوده ، یه روزی س�الگری می کردم ، و روزگاری سه تار می زدم ... نمی خوام .و می ترسم ، و حتی دیگه ا�سوس هم نمی خورم . نمی دونم چرا این بلا داره سرم می آد . اینقدر روز مره ، اینقدر عادی . <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-87369206?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-873690152003-01-13T12:35:00.000-08:002003-01-13T12:35:32.716-08:00درد ما را نیست درمان الغیاث ... <br />هجر ما را نیست پایان الغیاث .. <br /> <br />p.s: چقدر از این شعر تو مشاعره برای به مچل انداختن حری� است�اده کرده یم .. برامون این شعر �قط "ث" بود ، "ث " سه نقطه ش... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-87369015?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-873043052003-01-12T05:53:00.000-08:002003-01-12T10:21:21.000-08:00بعد از چهار ساعت امتحان دادن ، نشسته م تو سایت دانشکده و دارم وبلاگ می نویسم . خوشبختانه وبلاگ نوشتن ، هنوز در �هرست کار های ممنوعه در سایت دانشکده مکانیک در نیومده . <br />(بوی الکل بد جوری همه جا رو گر�ته . �کر کنم یه شیشه الکل شکسته . همیشه یکی از دلخوشی هام این بوده که درسته که مانتو هام عموماً روشون لکه های روغن موتور پیدا می شه ، و دستام هر بار که از کارگاه می آم تا به ه�ته بوی واسکازین می ده ، ولی از این بوی وحشتناک که آدم رو یاد مطب آمپول زنی می نداره حداقل خبری نیست . ) <br />امروز دو تا امتحان داشتم . دینامیک ماشین ؛ و آموزش مهارتهای زندگی و تنظیم خانواده . هیچ کدوم رو خوب ندادم . می دونم که با این کار vioe ی بیچاره خیلی ازم نا امید می شه ، ولی من سعی کردم ( سعی کردم که سعی م رو بکنم ) <br />از بابت دینامیک ماشین واقعاً متأس�م . دینامیک ماشین یکی از قشنگترین درسهایی بود که تا حالا داشتم ، و واقعاً -نمی گم کلاسش، ولی لااقل مباحثش) خیلی هیجان انگیز بود . دلم می خواست خوب یاد بگیرم دینامیک ماشین رو .... <br />حس خیلی بدی دارم . گرسنه م و هنوز ناهار نخوردم ، بوی الکل داره دیوونه م می کنه ، و از بابت دینامیک ماشین ... <br />I really feel sorry .... <br />------------------------------------------------------- <br />تو این یه ه�ته ای که من ننوشتم ، یه بحث عجیب و داغی بین<a href="http://iust.blogspot.com"> سیب زمینی </a>و چکاوک در گر�ته بود . برام جالب بود ویه کم عجیب این بحث. ( قبل از هر چیزی بگم که مسلماً هیچ قصد توهینی به هیچ کدوم از این دو ن�ر، که یکی شون یه دوست عزیزه برام ، و اون یکی رو نمی شناسم ندارم ) <br />می دونین بچه ها ، یه کم حر� اول چکاوک خیلی برام عجیب بود . کسی که منو نمی شناسه ( شاید هم می شناسه ، شاید هم خیلی نزدیکه به من ، ولی) مسئله اینجاست که هیچ وقت نمی تونه راجه به درون من قضاوت کنه . نمی تونه ، اینو با جرأت می گم و تا ابد هم سر این حر�م هستم ، که هیچ کس ، هیچ کس هیچ کس در هیچ شرایطی نمی تونه راجع به احساس بقیه قضاوت کنه . اون هم این نوع قضاوت ، راجع به چیزی به مجهولی عشق . <br />یادمه اولین بار<a href="http://miraghsam.persianblog.com"> نازنین</a> بود که به من گ�ت " این عشق نیست " . اون روز اونقدر از این حر� بدم اومد که حتی نتونستم چیزی بگم . چطور یه ن�ر می تونه بگه یه ن�ر دیگه عاشق هست یا نه . کی می دونه عشق چیه ؟جناب نیچه ، یا حضرت حا�ظ ؟ کی می تونه تعری�ی برای عشق داشته باشه ، خارج از وجود خودش ؟ عشق یعنی حسی که تعری�ی نداره ، حسی که هیچ کس ، هیچ چیز نمی تونه معیاری بده برای مقایسه ش : من عاشق تر از تو هستم . عشق من عمیق تر از توست .. مسخره تر از این جمله ها چیزی وجود داره ؟ عشق اصولاً به نظر من یه کمیت ص�ر و یکی می آد . یا هست ، یا نیست . پسوند "تر" یا " ترین " هیچ وقت نمی تونه بهش بچسبه . کی توی قلب یکی دیگه رو دیده که بتونه قضاوت کنه ؟ <br />هر کسی ، در یه لحظه خاص ، می تونه بگه "عاشقم .. " یا " عاشق نیستم . درسته که کلمه ای به نام " عشق " ، اونقدر تو از صبح تا شب تو گوش ما خونده شده که شاید از این ل�ظ دیگه بدمون بیاد . اونقدر تو این سریال آبگوشتی های تلویزیون داد زدن "آی عشق داریم ، بدو ببر ، عشق به شرط چاقو .... " که دیگه از این کلمه جر یه کلیشه تهوع آور تو ذهن هیچ کدوم از ما چیزی نمونده . ولی م�هومش چی ؟ کدوم ما می تونیم بگیم که هد� زندگی مون چیزی به غیر از "عشق " ه ؟ <br />(ببخشید ، به علت گرسنگی شدید و بوی غیر قابل تحمل الکل، دیگه نمی تونم اینجا بمونم ، بقیه بحث رو تو خونه ادامه می دم )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-87304305?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-869999522003-01-06T01:47:00.001-08:002003-01-06T04:13:17.000-08:00<div class="itemBody" dir="ltr" > <br /><P style="text-align: left"; dir="ltr"; font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size:11px; line-height:170%; text-align: justify;> <br /> <br />Oceans apart… day after day .. <br />And I slowly go insane … <br /> <br /><a href="http://web.singnet.com.sg/~l77illie/change.html">"... accept the things you cannot change, <br />the courage to change the things you can, <br />and the wisdom to know the difference."</a> <br /> <br />What a distance, what a difference, what a pain, what a sorrow … <br /> <br /> <br /></div> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86999952?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-869999552003-01-06T01:47:00.000-08:002003-01-06T01:50:15.000-08:00که عشق آسان نمود اول ولی ... <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86999955?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-868768182003-01-03T06:31:00.000-08:002003-01-03T06:31:21.460-08:00<b>S'il sufisait qu'on s'aime.. </b> <br />دوست داشتن کا�ی نیست. <br />محبت کا�ی نیست. <br />ناز و نوازش کا�ی نیست. <br /> گل لای کتاب خشک کردن کا�ی نیست. <br />منتظر موندن کا�ی نیست. <br />نقشه کشیدن کا�ی نیست. <br />سورپریز کردن کا�ی نیست. <br />سعی کردن کا�ی نیست. <br />حر� زدن کا�ی نیست. <br />�کر کردن کا�ی نیست. <br /> تغییر کردن کا�ی نیست. <br />بزرگ شدن کا�ی نیست. <br />شخصیت من کا�ی نیست . <br />عشق من کا�ی نیست . <br />S'il sufisait qu'on s'aime, <br />S'il sufisait d'aimer, <br />جواب اینه : <br />Il ne sufit pas ..jamais; <br />کا�ی نیست. هرگز کا�ی نیست . <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86876818?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-867389062002-12-31T00:31:00.000-08:002003-01-03T07:15:24.000-08:00<div class="itemBody" dir="ltr" > <br /><P style="text-align: left"; dir="ltr"; font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size:11px; line-height:170%; text-align: justify;> <br /> <br />Je le sens <br />Je le sais <br />Quand t'as mal a l'autre bout de la terre <br />Quand tu pleures pendent des heures <br />Sur mon coeur je pourrais hurler <br />Le jourer meme si je ne vois rien <br />D'ou je suis, <br />Je sens ton chagrin ... <br /> <br />Quand je me vois, <br />Sens tes mains, <br />Sens tes bras, <br />Je ne peux plus respirer .. <br />et J'entends si souvent le chant du vent, <br />Qui viens pour me ramener <br />Vers tes lendes .. Sous ton ciel ... <br /> <br />Lara-Fabian <br /> <br /></div></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86738906?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-866893032002-12-29T23:36:00.000-08:002002-12-29T23:36:28.626-08:00بد جوری تب دارم. هر کاری هم می کنم قطع نمی شه . این واقعاً منص�انه نیست . اون هم وقتی �قط 10 روز مونده به امتحانا ، و من خروار خروار درس نحونده و پروژه انجام نشده دارم . من دلم نمی خواد مریض بشم اینقدر . واقعاً دارم عصبانی می شم دیگه . دیگه حالم داره از آب پرتقال و شیر داغ و آموکسی سیلین به هم می خوره . اونوقت مردم می گن چرا زمستون رو دوست نداری. �صل به این قشنگی . <br />************** <br />p.s: اصلاً دلم نمی خواد چرت و پرت های روزمره تو وبلاگم بنویسم . واقعاً متاس�م که الان حال جسمی م اونقدری خوب نیست که بتونم درست بنویسم . <br />p.s2:چقدر درس دارم !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86689303?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-864514552002-12-23T14:02:00.000-08:002002-12-23T14:02:58.320-08:00من و CATIA و ترمودینامیک و بی قراری یه شب بلند زمستونی ... <br />.. <br />تو دانشکده ، تو خونه ، پای کامپیوتر ، تو کلاس زبان ، میدون ونک ، میدون تجریش ، وقتی تل�ن حر� می زنم یا وقتی وبلاگ می خونم .. یه چیزی کمه ، یه چیزی نیست ، دلم یه چیزی می خواد .. چیزی که نیست .. <br />حس عجیبی دارم ، احساس می کنم یه چیزی توی منه ، که داره آروم تکون می خوره ، آروم بزرگ می شه ، یه بی قراری ، یه انتظار ، یه غم همیشگی ، یه تنهایی پایدار .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86451455?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-863718002002-12-21T13:11:00.000-08:002002-12-21T13:11:42.440-08:00ص�حه 12 تا وبلاگ زیر دستم بازه ، بعلاوه ص�حه پروژه علم مواد ، بعلاوه ص�حه پیش ثبت نام ترم آینده دانشگاه ، بعلاوه ص�حه CATIA ( باحال ترین نرم ا�زار طراحی مهندسی که می تونین نصورش رو بکنین ). <br />باید جزوه طراحی 2 رو کامل کنم ، و مثالهای ترمودینامیک رو حل کنم ، پروژه علم مواد رو انجام بدم ، باید وبلاگ بنویسم ، باید بخونم ،باید برای مریم e-mail بزنم ، و بهش بگم که چقدر دلم براش تنگ شده ، باید تا �ردا برنامه واحد های ترم آینده مو مرتب کنم، باید به شانای تل�ن کنم ، و برای نسیم کادو تولد بخرم ، برای سروش جوان باید یادداشت بنویسم ، و �ردا هم باید به �کر �روش آراد باشم (شماره جدید آراد در اومد !)و هون وقت ، الان شب یلداس ، و می دونم که چقدر بابا دلش می خواد کنارش بشینم ... می دونم که بابا چقدر از کامپیوتر متن�ره ، کامپیوتری که بچه هاشو ازش گر�ته ، چقدر کار دارم ... <br />------- <br />نوستالژی ، یه حس خیلی عجیب ، حس عجیبی که نمی شه �همیدش ، حس یه آهنگ ، حس یه تصویر خیالی ، از یه ساحل آ�تابی زنده ، و یه ماشین هوندا سیویک آبی توی یه جاده ،.. حس صدای خسته سر�ه مامان ، دیدن بابا که با یه نگاه عمیق ، به من نگاه می کنه ، به من هندونه شب یلدا تعار� می کنه ، به من که با صدای بلند پای تل�ن می خندم ،به من که وقت ندارم پیشش بشینم ، باید برم وبلاگ بخونم ، وقت ندارم.. به من که ن�همیدم هیچ وقت که جاده های آذربایجان چقدر می تونه سرد باشه .. به من که بعضی وقتا وقتی یه ن�رتل�ن میزنه و می پرسه بابات کجاس ، می گم نمی دونم ، و حتی نمی دونم که اون تو اتاقش داره روزنامه می خونه ، یا داره رو نقشه های �رش های عزیزش کار می کنه ،یا حمومه ، شاید هم اصلاً خونه نباشه ، ر�ته باشه دنبال مامان ، یا شاید تبریز باشه ، یا ارومیه ، یا حتی اص�هان . بابا که داره تو این س�رها آروم آروم پیر می شه، بابا که الان همه موهاش خاکستری شده ، بابا که داره تو این س�رها دنبال خودش می گرده ، لا به لای این نقش های بته جقه ، این لاله عباسی ها ، این اسلیمی ها ، بین این با�نده های روستایی ،بین خامه ها و تار و پودهای رنگی ، تو گردنه های بر�ی آذربایجان ، و چقدر تنهاس .. و چه تنهایی پایداریه ، تنهایی یه مرد پنجاه و هشت ساله با موهای خاکستری ، میون یه دنیا ، یه دنیای قدیمی که سالهاست خواسته کش�ش کنه ، ماهی تنهایی که دچار آبی یه دریای بی کرانه .... تنهایی ای که شاید �قط من بتونم از بین ببرمش ، تنهایی پایدار یک پدر . <br />چقدر �اصله س بین ما .. چقدر �اصله س . و شاید من هیچ وقت �رصت نکنم بهش بگم که چقدر دوسش دارم . جمله ای که هیچ وقت نتونستم به زبون بیارم. <br />----- <br />می خواستم برم پیشش بشینم ، باهاش حر� بزنم . به اون اجازه بدم که باهام حر� بزنه ، مثل اهالی دو دنیای مت�اوت ، می خواستم برم پیشش ، و کنارش هندونه بخورم ، می خواستم بهش بگم که هر چند خیلی ازم دوره ، دوسش دارم ، بینهایت دوسش دارم .. می خواستم ... <br />باز هم دیر شده بود ، بابا خوابیده . <br />�ردا صبح زود بیدار می شم ، وقتی می خواد بره قدم بزنه ، من هم باهاش می رم .. تا هرجا که بخواد بره ، هر �در هم که هوا سرد باشه می رم ، <br />کاش جرئت داشته باشیم احساس مون رو نشون بدیم ... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86371800?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-862150182002-12-18T04:13:00.000-08:002002-12-18T04:13:55.063-08:00دو روز تب چهل درجه ، لرز ، در یک روز دو تا امتحان ، پایان ترم اتو مکانیک + میان ترم معار� ، گلو درد ، بی خوابی ، ضع� ، �شار خون خیلی پایین ،شنبه امتحان سیالات ، و گاز خونه که قطع شده ،و حسرت یه لیوان شیر داغ روی دل من گذاشته .و یه آسمون خاکستری سرد ، با گرد بر� تو هوا ... <br />وضعم خیلی درام بود . دلم کلی برای خودم سوخت .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-86215018?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-859654692002-12-13T14:25:00.000-08:002002-12-13T14:25:59.900-08:00این شعرو یه ن�ر برام �رستاده بود . یه خانومه ، روز قبل از مرگش نوشته . من هم که نمی دونم �ردا چی پیش می آد <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85965469?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-859651442002-12-13T14:17:00.000-08:002002-12-13T14:48:58.000-08:00<div class="itemBody" dir="ltr" > <br /><P style="text-align: left"; dir="ltr"; font-family: tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size:11px; line-height:170%; text-align: justify;> <br /> <br />When tomorrow starts without me <br />And I'm not there to see, <br />If the sun should rise and find your eyes <br />All filled with tears for me; <br /> <br />I wish so much you wouldn't cry <br />The way you did today, <br />While thinking of the many things, <br />We didn't get to say. <br /> <br />I know how much you love me, <br />As much as I love you, <br />And each time that you think of me, <br />I know you'll miss me too; <br /> <br />But when tomorrow starts without me, <br />Please try to understand, <br />That an angel came and called my name, <br />And took me by the hand, <br /> <br />And said my place was ready, <br />In heaven far above, <br />And that I'd have to leave behind <br />All those I dearly love. <br /> <br />But as I turned to walk away, <br />A tear fell from my eye <br />For all my life, I'd always thought, <br />I didn't want to die. <br /> <br />I had so much to live for, <br />So much left yet to do, <br />It seemed almost impossible, <br />That I was leaving you. <br /> <br />I thought of all the yesterdays, <br />The good ones and the bad, <br />I thought of all the love we shared, <br />And all the fun we had. <br /> <br />If I could relive yesterday, <br />Just even for a while, <br />I'd say good-bye and kiss you <br />And maybe see you smile. <br /> <br />But then I fully realized, <br />That this could never be, <br />For emptiness and memories, <br />Would take the place of me. <br /> <br />And when I thought of worldly things, <br />I might miss come tomorrow, <br />I thought of you, and when I did, <br />My heart was filled with sorrow. <br /> <br />But when I walked through Heaven's gates, <br />I felt so much at home. <br />When God looked down and smiled at me, <br />From His great golden throne, <br /> <br />He said, "This is eternity, <br />And all I've promised you. <br />Today your life on earth is past, <br />But here life starts anew. <br /> <br />"I promise no tomorrow, <br />But today will always last, <br />And since each day's the same way <br />There's no longing for the past. <br />"You have been so faithful, <br /> <br />So trusting and so true. <br />Though there were times <br />You did some things <br />You knew you shouldn't do. <br /> <br />"But you have been forgiven <br />And now at last you're free. <br />So won't you come and take my hand <br />And share my life with me." <br /> <br />So when tomorrow starts without me, <br />Don't think we're far apart, <br />For every time you think of me, <br />I'm right here, in your heart. <br /> <br /></div> </p> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85965144?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-859090402002-12-12T12:09:00.000-08:002002-12-12T12:09:20.376-08:00دارم آهنگ Where did you sleep last night نیروانا رو گوش می دم . و توی سرم پر از �کره . یاد این آهنگ و روزهایی که با لادن بودم .. و اون هیچ وقت با من نبود. <br />شاید این یه کابوس باشه. یه کابوس پوچی . مثل بعضی از صحنه های تئاتر های �رانسوی . پر از پوچی . absurd .. absurd . <br />من حس تعلیق می کنم. حس معلق بودن . "میون موندن و ر�تن ، میون مرگ و حیات... " <br />It's a deeper kind of slumber .. . و شبی که این آهنگ رو شنیدم . سرد ترین و غمگین ترین شب زندگی م . وقتی که با تمام وجودم ناتوانی م رو حس می کردم. بی پناهی م رو . سر گردونی رو ، و تنهایی رو . <br />به روزهای زندگی م �کر می کنم. به چیزی که دارم می شم . به چیزی که می خواستم بشم. به دردهایی که کشیدم و خواهم کشید. به لذت هایی که بردم و خواهم برد. به اشکهایی که ریختم و خواهم ریخت . به تنهایی که داشتم و خواهم داشت ، همیشه خواهم داشت .. <br />شاید این یه درس بود، یه مرحله از زندگی م . شاید دارم بزرگ می شم. شاید دارم پناهگاهی رو که �کر می کردم به دست آوردم رو از دست می دم . شاید باز هم تنها باشم . برای همیشه. شاید تنهایی واقعاً " ص�ت بارز وضعیت انسانی باشه " . <br />چهار سالم بود. از بین همه بچه ها ، من �قط با مونا بازی می کردم. 4 سال از من بزرگتر بود، ولی تنها کسی بود که به قواعدی که من وضع می کردم احترام می داشت. تنها کسی بود که می �همید همه از یک جهت دوچرخه سواری کنن یعنی چی . .با هم برنامه ریزی کرده بودیم برای همه عمرمون . تنها کسی بود که داستانهامو براش می خوندم.بهترین دوستم بود. یه روز گ�ت که می خواد یه راز به من بگه. و من نباید در هیچ شرایطی اون راز رو به کسی بگم. گ�ت که دارن از ایران میرن.سوئد. .. همه بودن . مامان و بابای مونا ، مامان و بابای من ، مونا ، و من ... همه داشتن خداحا�ظی می کردن. روبوسی می کردن و قربون هم می ر�تن . مونا اومد کنار من . و گ�ت خدا�ظ ، من دارم می رم.گ�تم خداحا�ط ..اومد بغلم کرد. ولش نکردم محکم نگهش داشتم. اونقدری که مامان و بابام مجبور شدن به زور دستامو از دور مونا باز کنن. مونا ر�ت. . ومن چیزهای جدیدی رو تجربه کردم. "آخرین نگاه " رو تجربه کردم . " آخرین " لحظه با هم بودن " رو تجربه کردم . "خداحا�ظی " رو تجربه کردم. و " دیگه هم رو ندیدن " رو .. و من بزرگ شدم. <br />تنهایی ص�ت بارز وضعیت انسانی است. باید بزرگ بشیم . باید بزرگ بشم. و باید مرحله ها ی بزرگ شدن رو طی کنم.باید تجربه کنم. تجربه های دردناک و شکننده. مثل تجربه خداحا�طی ، برای یک بچه چهار ساله. <br />****<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85909040?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-856487152002-12-07T11:41:00.000-08:002002-12-07T11:46:15.000-08:00سرعت A نسبت به B بعلاوه سرعت B برابر است با سرعت A که از محل قطب کثیر الاضلاع سرعت باید در امتداد عمود بر لینک OA و در جهت سرعت زاویه ای w2 رسم شود .... :امتحان دینامیک ماشین دارم :( <br />------- <br /><a href="http://hamedani.persianblog.com/?date=13810911#142338">یه دوست قدیمی تو وبلاگش یه "آدم " نوشته بود، </a>به یاد من. خیلی هوس کردم . همیشه دلم می خواست مجموعه "آدم" ها رو یه جا جمع کنم. شاید اینجا جاش باشه. به عنوان توضیح اولیه باید بگم که این "آدم" ها، تو سالهای آخر دبیرستان و اوایل دانشگاه نوشته شدن. یادمه یه بار وقتی سوم دبیرستان بودم، تصمیم گر�تم دیگه "آدم" ها رو تموم کنم. همون روز یه موخره نوشتم برای" آدم" ها. ولی دست من نبود . "آدم " می خواست نوشته بشه، و من مجبور بودم بنویسمش. الان خیلی وقته که دیگه " آدم" ننوشتم."قورباغه" نوشتم و "کرم" و" درخت "و .. ولی "آدم" همیشه تو قلب من زنده س. "آدم " عزیزم که همیشه، آخر هر قطعه به طرز دردناکی می میره. و �قط من می دونم که چرا باید بمیره." آدم " .. "آدم" عزیزم. <br />ولی می خوام قبل از آدم، قصه قورباغه رو براتون بگم. <br /> <br /><i><b>قورباغه</b></i> <br />یک قورباغه بود. یک قورباغه خیلی زشت که توی یک مرداب زندگی می کرد. یک قورباغه زشت کوچک کثی�. و قورباغه در مرداب تنها بود . چون هیچ کس یک قورباغه زشت را دوست ندارد. و قورباغه این را می دانست .قورباغه از کثی�ی بدش می آمد. از زشتی بدش می آمد. از کوچکی ، از مرداب؛ قورباغه از قورباغگی بدش می آمد. <br /> قورباغه عاشق شد. یک شب ماه را در آسمان دید و عاشق شد. قورباغه عاشق ماه شد. شی�ته ماه، مجذوب ماه. هر شب کنار مرداب برای ماه قور قور می کرد. و این صدای عاشقانه ن�رت انگیز بود. ناهنجار و زشت. و قورباغه این را می �همید. و از وقتی �همید، دیگر آواز نخواند. قورباغه برای همیشه ساکت شد. چون قورباغه از ناهنجاری و زشتی بدش می آمد . <br />قورباغه ساکت عاشق، زیر نور ماه ، آرام با خودش �کر می کرد. قورباغه تنها. و این ا�کار چقدر حقیر و احمقانه بود . و قورباغه این را می �همید. پس دیگر �کر نکرد. چون از حقارت و حماقت بدش می آمد. <br />قورباغه ساکت عاشق ، دیگر �قط دو چیز بود. یک قورباغه، و یک عاشق. و قورباغه بودن ن�رت انگیز است . پس دیگر قورباغه هم نبود. �قط عاشق بود. عاشق عاشق عاشق. و چه عشق حقیر و بی اساسی است، عشق یک قورباغه به ماه. و قورباغه ای که دیگر قورباغه نبود، ساکت و عاشق ، از حقارت بدش می آمد. از بی اساسی متن�ر بود. <br />... و دیگر هیچ چیز نبود. یک ماه و یک مرداب، و چیزی که دیگر هیچ چیز نبود. <br />و ماه همچنان در دست نیا�تنی ترین گوشه آسمان می درخشید.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85648715?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-855925462002-12-06T06:38:00.000-08:002002-12-06T06:38:56.000-08:00الان دقیقاً یک ه�ته س که چیزی ننوشتم. اونقدر غرق �کر و کار و درس و ت�ریح و امتحان و حر� زدن با مردم و .... بودم که اصلا ن�همیدم چه جوری گذشت. <br />ه�ته خوبی بود. خیلی خوب. خیلی چیزا توش یاد گر�تم، و با خیلیا حر� زدم،خیلی زندگی کردم. :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85592546?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-855924532002-12-06T06:36:00.000-08:002002-12-06T06:36:42.293-08:00<b>بازگشت ...</b> <br />- سارا ، چرا اینقدر از ما دور شدی ؟ <br />تکون خوردم قشنگ، وقتی این جمله رو شنیدم. اصلاً انتظارش رو نداشتم. �کر می کردم من کامل طرد شدم، <br />خیلی احساس خوشبختی می کردم از اینکه باهاش حر� می زدم. از اینکه می دیدم که من هنوز هم وجود دارم ، دیده می شم. از اینکه بعد از دو سال، اومد سراغم، از اینکه برای اولین بار توی زندگی م کسی با من حر� زده بود،قبل اینکه من حر� رو شروع کنم، یه ن�ر اومده بود سراغم،قبل اینکه من برم سراغش. این بار، این من نبودم که وظی�ه داشتم یه دوستی خاک گر�ته رو گردگیری کنم،اومده بود ببینه چی شدم، تجربه خیلی بزرگی بود ، و چقدر لذت بخش. نمی دونم می تونه ب�همه چقدر خوشحالم کرده یا نه. <br /> گ�ت بیا، من هستم، بیا با من حر� بزن . حر�اتو می شنوم، می خوام بشنوم . نمی دونستم چی بگم، باورم نمی شد. یه ن�ر می خواست من حر� بزنم، من بودم اینبار که یه ن�ر ازم دعوت می کرد به دوستی، به حر� زدن .. چقدر عالی ... <br />بر می گردم، می آم پیشتون، حر�اتونو می شنوم، باهاتون حر� می زنم. و همه کنار هم این حس �وق العاده رو تجربه می کنیم. متشکرم. ازت متشکرم د�رّین.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85592453?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-852634552002-11-29T11:00:00.000-08:002002-11-29T11:00:51.293-08:00<b>دین</b> <br />می دونم باید باز هم بیشتر �کر کنم. اول، یه چیزی بگم، این نظر منه، و یه مشکلی که با دین دارم. <br />می دونی، تا جایی که پای منطق صر� باشه، مشکلی نیست. آدم می تونه بحث منطقی رو از غیر منطقی تشخیص بده، و می تونه به یه ن�ر، یه عقیده، یه حر� بگه "غیر منطقی". و اونو بذاره کنار. می دونی پویا، بحث دین، یه کم �رق می کنه برای من. وقتی پای تقدس بیاد وسط، آدم دچار تضاد می شه. یه چیزی می بینه که با منطقش سازگار نیست، ولی در "دین" چیزی که تو اونو مقدس می دونی اومده. حالا بحث این نیست که این دین آیا درسته یا درست اجرا می شه، �کر می کنم خودت هم بدونی که همه مثالهایی که از بد بودن و وحشی بودن دین زدی، مثال از" دین " نبودن. مثال از آدمایی بودن که به اسم یه عقیده یه کاری می کنن. حالا این چند حالت می تونه داشته باشه. یا خود اون عقیده از اساس مشکل داره ، و آدما واقعاً عین اون عقیده عمل کردن، یا نه، اون عقیده یه منظور دیگه ای داشته و اون آدما منظورش رو خوب ن�همیدن، یا اینکه اون آدما منظور رو هم �همیدن، ولی خواستن سوءاست�اده کنن از اسم اون عقیده ، یا توجیه بیارن برای کاراشون. حالا، بحث این نیست. می دونی که من دینی رو که بگه کسی که از دین شما نیست، حر� شما رو قبول نداره بکشید قبول ندارم. دینی که آدم بکشه،برای هر �ردی، به طور مطلق هر �ردی آزادی و احترام قائل نباشه، دینی نیست که برای من مقدسه و منو دچار تضاد می کنه. دین من �رق می کنه. <br />می دونی، تا وقتی �قط پای منطق وسط باشه، مشکلی پیش نمی آد. آدم می شینه �کر می کنه، و می گه این از نظر من درسته. ولی اینجا یه بحث دیگه س. نظر من، نتیجه ای که من با �کر کردن صر� منطقی می تونم بهش برسم، ممکنه �رق کنه با چیزی که به عنوان یه �رمان مقدس، یه دستور"الهی " به من رسیده . در تضاد کامل باشه باهاش. می دونم که در چنین مواردی تو می گی " من به �رمان عقلم عمل می کنم، و دینی که نتونه با عقل من سازگار باشه رو قبول ندارم . "ولی پویا، من نمی تونم اینطوری بگم. مسئله اینه که آیا واقعاً عقل ما کامله ؟ آیا واقعاً ما می تونیم ب�همیم چیزی درسته یا غلط ؟ می تونیم مطمئن باشیم که یه چیزی درسته ؟ شاید تو بگی آره، می تونیم. و اگه هم نتونیم، ریسکش رو می پذیریم. می دونی پویا ، �قط مسئله ریسک یا خطر نیست. بحث همینه. همین مشکل تقدس. که وقتی چیزی رو به عنوان موجود مقدس، آ�ریدگار قبول می کنی، و قبول می کنی که اون "عقل کامله " ، اونوقت تکلی� چیه ؟ تکلی� وقتی که عقل تو با چیزی که به نام راهکار عقل کامل -، �رامین الهی ، قرآن، انجیل ، اوستا ، یا هر اسم دیگه ای می خوای بذاری روش- به تو رسیده متضاده ، در تناقضه چیه ؟ این چیزیه که من به این آسونیا نمی تونم درکش کنم. بعضی وقتا �کر می کنم شاید هیچ راهی برای �همیدنش وجود نداره. خیلی شک می کنم. به اینکه آیا واقعاً این چیزی که به من رسیده دستور خداس ؟ آیا از طر� خدا ، عقل کامل ، اومده ، آیا برای من هم اومده ، یا �قط چیزی بوده برای کسانی در همون زمان، چیزی که با موقعیت اجتماعی و زندگی روزمره شون کامل تطبیق داره، ولی با زندگی من چی ؟ منی که توی دنیایی زندگی می کنم که هیچ تشابهی با دنیای اونها نداره، دنیای یه سرزمین وحشی تقریبا بدون هر نوع تمدن، قرنها قبل از به دنیا اومدن من. آیا این مسائل، اصولا حکم "�رمان " به معنی تنها راه ممکن رو دارن ، یا پیشنهادن ؟ پیشنهادی به عنوان یکی از راههای ممکن ؟ <br />این سؤالها وجود داره. من هنوز راه حلی براشون پیدا نکردم. عقلم در تناقضه با چیزی که به عنوان " دین مقدس" شناختم. تقدس و منطق هیچ گونه نسبتی با هم ندارن. <br />نمی دونم. یه مثال به ذهنم رسید ، یه چیزی تو مایه های احترام به یه ن�ر. مثلا کسی که خیلی قبولش داری و خیلی براش احترام قائلی، یه بار در برابر کاری که می خوای بکنی، به شدت ، و کاملا محکم مخال�ت کنه. چی کار می کنی ؟ مسئله اینه که تو �کر نمی کنی که عقلت اشتباه می کنه، ولی یه ن�ر هم هست که دوسش داری و با قاطعیت تمام ازت می خواد کاری رو نکنی. حالا یه چیز دیگه ، ممکنه بگی من به اون �رد احترام می ذارم ، و تصمیم گیری بر اساس عقل خودم رو متناقض با احترام به اون نمی دونم. و از اون هم می خوام که اینو ب�مه . (خدایی که من قبول دارم ، این حر� رو می �همه. )ولی من شک دارم . نمی تونم ب�همم آیا اصولاً حق چنین کاری رو دارم ؟ حق مخال�ت صریح با یه دستور صریح از طر� کسی که می گم قبول دارم که "خدا" ست ؟ می دونم که مسئله آزادی و اختیار ، این اجازه رو به من میده. من توانایی این رو دارم که هر کاری دلم می خواد ، مطلق ، انجام بدم. می تونم حتی آدم بکشم، اختیارش رو دارم. منطورم از حق داشتن ، در واقع حق داشتن نبود. شک درست بودن بود. می دونم ، می شه اونقدر اعتماد به ن�س داشت ، و اونقدر ریسک پذیر بود که مسئولیتش رو گردن بگیری. شاید همینه . شاید همینه. ولی من نمی تونم شک نداشته باشم. <br /> می دونی ، اصولا هر جایی که چند تا دلیل از جنسهای مختل� در برابر هم قرار بگیرن، این مشکل پیش می آد. منطق ، عشق، تقدس، ترس ، اینا وقتی جنبه های مختل� یه تصمیم گیری رو تشکیل بدن ، نمی تونی شک نکنی. هیچ معیاری نداری برای سنجش منطق با عشق. می تونی عشق رو با عشق بسنجی و منطق رو با منطق.ولی این دو تا با هم ؟ <br />حالا یه بحث دیگه هم هست. و اون انتخاب بین دستوراس. من می بینم که در بعضی موارد راحت یه دستور رو به کل کنار می ذارم ، مثل حجاب ، در بعضی موارد ، یه دستور رو کنار می ذارم ، ولی می دونم که دارم اشتباه می کنم، مثل نماز، و در بعضی موارد هم .. باید باز هم �کر کنم. بعداً باز هم می نویسم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85263455?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-852487782002-11-29T02:45:00.000-08:002002-11-29T02:45:34.440-08:00یه دوست برام نوشت، کسی که عاشق یه درخت اقاقیا ست: <br />�تح تروا. اولیس قصد �تح نداشت. بزرگانی تصمیم گر�ته بودند که از بی عقلی جوان تروایی است�اده کنند. و تروا یعنی مشرق زمین؛ احساس زدگی ای که پاریس را وا می دارد تا هلن زیباروی یونانی را بدزدد... و یونان همان جامعه غرب است. جامعه ای که اولیس را از آغوش پنلوپه، و تلماک کوچکش بیرون می کشد، و راهی استعمار منابع غنی تروا می کند. ... ( این تصویر را می شد از "تلویزیونی که �قط میکی موس نشان می داد" دید ، یا از پشت دیواری که آجرهاش را ما آدمها ساختیم... تلماک نسل جدید می دونه هیچ جا نباید دنبال پدر بگرده ...�رماندهی کل اون رو ازش گر�ته...) <br />یونانیان برای �تح می ر�تند، اولیس نه؛ قصد هیچ �تحی نداشت حتی �تح قلب کالیپسو: پری عمر جاویدان بخش و البته �راموشی. <br />آب آن جزیره، هوایش و خاکش هر سه در{*****} نسیان آور اولیس سر گشته بودند. اما مرد ایتاکایی ، اون که نه تشنه آب مستی آور آن بهشت گم شده بود ، نه جنگجوی گرسنه خاک سرزمین ، نه ] او حتی عاشق هم نبود که هوای عشقآلوده ن�س کالیپسو مستش نگه دارد... اولیس مسا�ر بود.�قط مسا�ر . و مگر نه هر مسا�ر را عطش راهنما و پیام آور است ؟ ؛ عطشی که غم بازگشتن را در جان مرد می انداخت.. و هنوز نوستالژ� دیوانه ای هست که در دل دلتنگی مرد مسا�ر عطش می ا�روزد... نه خاک و نه هوا و نه آب.. مردم ایتاکا عنصر چهارم را مقدس می شمرند، می پرستند؛ مثل ایرانیان که آتش مقدسشان را، مثل موبدان که آتشکده هایشان را. مثل تو که زخمهایت را، و مثل من که بی صدایی خالی دستهایم را.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85248778?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-851682472002-11-27T08:55:00.000-08:002002-11-27T14:03:06.000-08:00<a href="http://www.khorshidkhanoom.com/2002_11_01_khorshidkhanoom_archive.html#85102473">Que sera , sera .... </a> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85168247?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-851674592002-11-27T08:37:00.000-08:002002-11-27T08:37:35.980-08:00از کوه بالا ر�تم. <br />از کوهی که می خواستم بالا ر�تم. <br />�کر می کردم اگه بالا برم، می بینم، همه چیز رو می بینم. <br />من ر�تم بالا، <br />ولی بالای کوه ابر بود. <br />ابر بود .. ابر ... <br /> <br />باید تصمیم بگیرم. <br />در حالیکه نمی بینم. <br />اینجا هوا ابریه. <br />و من چیزی نمی بینم. <br />باید تصمیم بگیرم. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-85167459?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-849821402002-11-23T13:44:00.000-08:002002-11-23T13:53:54.000-08:00<b>1</b> <br />- الو.. ب�رمایید. <br />- الو ، سلاااااااااام !!!!! چطوری ؟! :) <br /> [خیلی خوشحالم که بهت زنگ زدم.] <br />- الو .. الو .. الو .. <br />- سلام ، منم! خوبی ؟ <br /> [نمی شنوی صدامو ؟] <br />- الو ... الو .. <br />- منم ، می شنوی صدامو ؟ حالت خوبه ؟ <br /> [دلم می خواست باهات حر� بزنم.] <br />- الو.. الو .. <br /> [تل�ن را قطع می کند.] <br /> <br /><b>2</b> <br />- الو.. ب�رمایید. <br />- سلام.حال شما خوبه ؟ ببخشید مزاحم شدم. می تونم با .... حر� بزنم ؟ <br />- شما ؟ <br />- من .... هستم. <br /> [برای شما چه اهمیتی داره که من کی هستم ؟ ] <br />- خونه نیستن. <br /> [می خوام بپرسم ک�ی می آد، بهش پیغام بدن که به من زنگ بزنه ... ] <br />- خیلی ممنون. ببخشید که .. <br /> [تل�ن را قطع می کند.] <br /><b>3</b> <br />- الو.. ب�رمایید. <br />- الو، سلام ... چطوری ؟ خوبی ؟ <br />- سلام. <br />- خوبی ؟ بهتر شدی ؟ <br /> [می خوام سر حر� رو باز کنم.] <br />- آره، بهتر شدم. امروز ر�تم دکتر. تبم هم قطع شده. <br />- آها. خوبه. دکتر چی کار کرد ؟ آمپول هم زدی ؟ <br /> [ برای من �رقی نمی کنه آمپول زده باشی یا نه. �قط می خوام بیشتر حر� بزنی.از خودت بگی.] <br />- نه، آمپول نداد دکتره. یه سری قرص و کپسول و ... <br />- آها، حالا بهتری؟ کلاً حالت چطوره ؟ <br /> [ می دونی ، من وقتی از یه ن�ر می پرسم حالت چطوره ، هیچ برام اهمیت نداره که سرما خورده یا نه. یا میگرنش اود کرده یا نه. یا اینکه کدوم دندونش درد می کنه یا چه قرصی برای معده ش می خوره. �قط می خوام بدونم خوشحاله یا ناراحت،از زندگی ش راضیه یا نه، "زخماش " خوب شده یا نه. می خوام باهام حر� بزنه. ] <br />- آره، خوبم. تبم قطع شده. سرم هم دیگه درد نمی کنه. �قط آبریزش دارم. البته سر�ه هم زیاد می کنم. <br />- آها، مواظب خودت باش. چیز مقوی بخور. شیر داغ هم خوبه برای سر�ه ت. آبمیوه هم حتماً بخور. <br /> [ می دونم که خودت می دونی که چی برای سرما خوردگی خوبه. می دونم که " مواظب خودت باش " چقدر حر� احمقانه ایه. می دونم که چه من بگم یا نگم که چیز مقوی بخور، تو حال تو �رقی نمی کنه. خودت می دونی که این کارو باید بکنی. �قط می خوام ببینی که برام مهمی. این یه سمبله. ببین که سلامتی ت هم برام مهمه. آب پرتقال و سوپ داغ، اصلاً مهم نیست. �قط .. ببین �کر پ�شت این حر�ای احمقانه رو.] <br />- آره. می دونم. <br />- آها. خوبه. <br /> [ خوبه ؟ چی خوبه ؟ اینکه می دونی ؟ من که می دونستم که می دونی. نگ�تم که اطلاعاتت زیاد بشه. .. ن�همیدی چرا گ�تم ؟ ] <br />- ... (سکوت) <br />- دیگه چطوری ؟ خوبی؟ <br /> [ باز هم تلاش می کنم. شاید این بار حر� بزنی] <br />- گ�تم که. چند د�عه می پرسی ؟ <br />- آره. راست می گی. گ�تی. <br /> [ راست می گی؟ گ�تی ؟ چی گ�تی به من ؟ این چیزی نبود که می خواستم بشنوم. می خواستم باهات حر� بزنم.] <br />- اوهو ... اوهو .. (سر�ه می کند) <br />- خوب ببخشید مزاحم شدم.حالت هم خوب نیست. دیگه وقتتو نمی گیرم. <br /> [ می بینم که نمی خوای با من حر� بزنی. من قصدم این نبود که مزاحم تو بشم. �قط می خواستم باهات حر� بزنم. می دونم که وقت داری. �قط دلت نمی خواد حر� بزنی. باشه. راحت باش.] <br />- خواهش می کنم. لط� کردی. <br />- همین؛ �قط می خواستم حالتو بپرسم. زود خوب بشی. <br /> [ نه. �قط نمی خواستم حالتو بپرسم. می خواستم تو هم حال منو بپرسی. می خواستم با هم حر� بزنیم. ] <br />- مرسی. ممنون که زنگ زدی. <br />- خوب، کاری نداری؟ <br /> [ مطمئنی نمی خوای حر�ی باهام بزنی ؟ مطمئنی که حالم اصلاً برات اهمیتی نداره ؟ مطمئنی که نمی خوای باهات حر� بزنم ؟ مطمئنی نمی خوای به حر�ام گوش بدی؟ ] <br />- نه. قربانت. سلام برسون. <br />- ممنون، بزرگی شما رو می رسو... <br /> [ به کی سلام برسونم؟ تو حتی نخواستی با من حر� بزنی. به کی سلام برسونم؟ سلام یعنی چی ؟ یعنی یه کلمه که مردم وقتی هم رو می بینن به هم می گن ؟ چه م�هومی داره ؟ برم چی بگم؟ بگم ... سلام رسوند ؟ اگه بپرسن یعنی چی ، چه جوابی بدم ؟ بگم یعنی یعنی می خواست بهتون بگه سلام، گ�ت که من از طر�ش به شما بگم " سلام "؟ اگه بگن " که چی بشه چی جواب بدم ؟ ها ؟ واقعاً سلام یعنی چی ؟] <br />- شب به خیر .. خداحا�ظ. <br />-خداحا ... <br /> [تل�ن را قطع می کند.] <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84982140?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-847307302002-11-18T15:22:00.000-08:002002-11-20T17:39:31.000-08:00"<a href="http://web.mit.edu/persian/www/outreach.html">راهنمای �رآبند ادامه تحصیل در خارج از کشور</a> "رو باز هم خوندم. و باز هم حسش رو احساس کردم. حسی که اشک جمع می کنه تو چشام.... ترس، نگرانی ، جهالت .. <br />بیست سالگی، سن جهالت، و سنی که باید برای زندگی تصمیم گر�ت. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84730730?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-847230422002-11-18T12:36:00.000-08:002002-11-18T12:36:48.446-08:00چزا هیچ کس برام پیغام نمی ذاره ؟ :( <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84723042?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-847187922002-11-18T11:03:00.000-08:002002-11-18T11:06:27.000-08:00یه روز عجیب، یه روز پ�ر. امروز به اندازه یک ه�ته حر� زدم. صبح ، <br /><b><a href="http://iranreza.4t.com">رضا:</a> </b> <br /> دغدغه های مشترک ، ترس های مشترک، آینده های نا معلوم .. رضا یی که مثل منه، عین من� پارسال. و در قبالش مسؤلم. چقدر می �همم چی می گه ، چقدر آسونه برام �همیدنش، انگار خودم حر� بزنم. چقدر می �همم رضا رو . این ترس رو، این دغدغه ها رو،این درد رو، این �کر به آینده رو، ترس مهاجرت، �کر ر�تن از ایران.مشکلاتش، ترسهاش، دغدغه هاش، �شارهاش، اگه بخوام برم ، خرج تحصیلم رو چی کار کنم ؟ نمره هام ، پروژه هام، �وق لیسانس چی کار کنم؟ .... و رضا ، تنها کسی که مثل من، هد�ش از ر�تن، درس خوندن نیست. نمی خواد بره که درس بخونه، هر چند که اگه بره درس می خونه، ولی به " شوق علم و تحصیلات عالیه ای که تو این کشور وجود نداره " نیست که می خواد بره. <br /> من �کر می کنم درس رو، اگه کسی واقعاً بخواد ، هر جایی که باشه می تونه بخونه، از MIT , UCLA گر�ته، تا دانشگاه آزاد واحد ابرقو. اگه کسی بخواد ، کی�یتش هم حتی می تونه چندان �رقی نکنه، حالا اونی که تو یه دانشگاه مزخر�ه، باید ده برابر بیشتر، خودش زحمت بکشه. <br />بیست سالگی ، سن جهالت، و سنی که باید برای زندگی تصمیم گر�ت.... <br />----------------------------- <br /><b>اعتصاب دانشگاه:</b> <br />"کلاسها تعطیل می شن امروز، هیچ کلاسی تشکیل نمی شه، آخ جون، من می گم برای اعتراض به حکم آغاجری ، یه ماه دانشگاه رو تعطیل کنیم، حد اقل کلاسهای مبانی برق و ارتعاشات وعلم مواد رو . آقا ، شوخی که نیست، برای یکی حکم اعدام صادر کردن، اونوقت ما بریم میان ترم طراحی اجزا بدیم ؟ آخ جون ، بچه ها امتحانا عقب ا�تاد !! آخ جون! <br />می گم، دیگه جدیداً حکمی ، م�کمی ، چیزی ندادن دیگه ؟ ما پایه ایم ها . همه جوره اعتصاب ، تحصن ، تجمع، هر چی باشه ، این کلاسا یه روز هم شده تعطیل بشه، خدا بابای اون قاضیه رو بیامرزه.... " <br />و جنبش دانشجویی ، با انگیزه قوی و اصلاح طلبانه تعطیل کردن کلاسها، امروز در اعتراض به حکم اعدام هاشم آغاجری ، امروز دانشگاههای تهران را تعطیل اعلام کرد. <br />ق�لهای در دانشکده ها، امروز صبح هیچ کدوم باز نشد، هیچ کلیدی توی هیچ ق�لی نمی ر�ت، توی ق�لها با چسب قطره ای پر شده بود.در و دیوار دانشگاه پر از شعار بود . <br /> " ا�سوس که این مزرعه را آب گر�ته دهقان مصیبت زده را خواب گر�ته " <br />ساعت 11.5جلوی ساختمان 15 خرداد : <br />ببینم کسی یادش هست اینجا برای چی جمع شدیم ؟ اومدیم چی بگیم ؟اومدیم بگیم عذای سل� بده ؟ استادامون بد درس می دن ؟ سال 32 کودتا شده ؟ مجاهدا رو اوایل انقلاب تیر بارون کردن ؟ به مدیریت دانشگاه اعتراض داریم ؟ وضع خوابگاها خوب نیست ؟ یا اومدیم بخندیم ؟ دست بزنیم ؟ سوت بزنیم ، هر وقت بقیه شروع کردن، ما هم باهاشون یار دبستانی من بخونیم ؟ ببینم ، اینجا چه خبره ؟ <br />یار دبستانی من ، <br /> با من و همراه منی ، <br />بی خیال چوب ال� ، <br /> بیا بریم اونجا ببینیم چه خبره ، <br />اگه تمرینا رو نوشتی <br /> بده ما هم یه ک�پ بزنیم، <br />راستی ، پنجشنبه میای مهمونی ؟ <br />یار دبستانی من، <br />ک�شت رو از کجا خریدی ؟ <br />این استاده می گن بد نمره می ده ، <br />بیا بریم حذ� کنیم درسو .. <br />یار دبستانی من ، <br />سیگارت خیلی با کلاسه ، <br />ناهار کجا بریم امروز ؟ <br />یار دبستانی من ، <br />پا شو بریم ، این حر�ا برامون نون و آب نمی شه ... <br />.. <br />آهای یار دبستانی من، <br />نمی گم برو تو خیابون داد بزن یا مرگ یا آزادی ، <br />می دونم، دغدغه من و تو ، دیگه دغدغه حکومت و دموکراسی نیست ، <br />ما می خوایم درس بخونیم ، اونم �کر نکنی کشته مرده علم و م�لمیم ها ، <br />ولی درس نخونیم چی کار کنیم ؟ <br />یار دبستانی من، سربازیتو می خوای چی کار کنی ؟ <br />برای �وق لیسانس می خونی یا امسال هم درست رو ک�ش می دی ؟ <br />یار دبستانی من ، <br />این گشت ویژه ها اگه بگیرنت ، پدرتو در می آرن، حواست باشه . <br />آ�ی... یار دبستانی ... <br />کار مار سراغ نداری ؟ بد جوری احتیاج به کار دارم .. <br />دیگه نمی تونم از بابام پول بگیرم .. <br />یار دبستانی .. یار دبستانی من <br />مملکت خیلی هر کی هر کی شده ، <br />دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه <br />کی می تونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه ؟ <br />ولی من و تو خسته ایم ، حالش رو نداریم ... <br />حالا چی می شه ؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84718792?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-846180772002-11-16T03:45:00.000-08:002002-11-16T09:19:16.000-08:00خیابان �رجام، چهار راه خاور ..... از دانشگاه می آم بیرون... <br />کله م خیلی شلوغه.. به اتوبوس �کر می کنم، و دو تا پسر12-13 ساله چاقالو که با هم کشتی می گیرن. به یه کارگر شهر داری، با لباس سبز، که اون گوشه چهارراه داره گل بن�شه می کاره. به یه پسر بچه زشت با موهای نارنجی که تو خیابون برای خودش آواز می خونه.. و من تو اتوبوس می نشینم. <br />به تهران �کر می کنم، و به اولیس، به تهران� من، شهر من، ایتاکای من.. و �کر می کنم که تهران چقدر قشنگه. وقتی شب بارون اومده باشه، و صبح زود، تو یه اتوبان خلوت به سمت شرق حرکت کنی... دماوند بلند، با اون ابرهای بینظیر اطرا�ش، که همیشه برام مثل کوه ا�لمپ بوده، ا�سانه ای، دور، بلند ، و غیر قابل دسترسی، و هیچ وقت حس نکردم که دماوند روی زمین تکیه داره،از زمین شروع می شه ... دماوند، با خورشیدی که از پشت ابرای جادویی اطرا�ش تیز و عمیق و پر رنگ می تابه .. و آسمون آبی تیره صبح یه روز سرد آبان . <br />باید قبل از پل سید خندان پیاده می شدم، نمی تونم. نمی تونم. و اتوبوس باز هم حرکت می کنه .. پنجره های اتوبوس چقدر قشنگه .. <br />میدون آرژانتین ... با مناره های کوتاه و بلند مصلی. هوا سرده . و باید زود تر برم. یه کوچه بالاتر از میدون آرژانتین، س�ارت استرالیا، و من امتیاز تخصص ها رو می خونم. Mechanical Engineering 60 ، خوبه ، امتیازش جزو بالا ترین امتیازهاس. یه مرد جوون پشت سرمه : ببخشید خانوم، لیسانس شیمی می شه scientist ؟ و من به ایتاکا �کر می کنم، به تهران خودم، و به ملبورن، سیدنی ، یا آدلاید. مرد جوون می گه شما هم برای مهاجرت می خواهین ؟ و من به یه چهره جوون نگاه می کنم، و سعی می کنم اون چهره رو تو ذهنم ثبت کنم. تا اگه یه روز تو ملبورن، سیدنی ، یا آدلاید دیدم، بشناسم . می گم نه. و می رم. <br />ورودی شرقی پارک ساعی.. . از پله ها پایین می رم. زمین هنوز خیسه از بارون دیشب. <br />به اون محوطه همیشگی م می رسم. اونجایی که یه حوض داره با یه شکل عجیب ، و از وسط حوضش پله می خوره. با چند تا بید مجنون دورش ، جایی که همیشه خلوته.به مریم �کر می کنم. به British Columbia. به آخرین روزای قبل از ر�تنش. وقتی که با هم می اومدیم اینجا و از روی لبه حوض راه می ر�تیم. کانادا خیلی سرده . من طاقت سرما ندارم. <br />نیمکتهای اطرا� حوض رو رنگ کرده ن. لادن، نیمکت ما رو هم رنگ کرده ن . همونی که یه روز با هم روش یادگاری نوشتیم. تو عکس یه آخوند کشیدی ، و من نوشتم : ";So" <br />�قط همین. نیمکت ما رو رنگ کرده ن ، دیگه اون آخونده پاک شده. من ولی هنوز می گم : So;، و هیچ وقت ادامه نمی دم. <br /> ? So; so you think you can tell <br />کوچه آبشار ... دیوار یه باغ قدیمی... یه سر بالایی تند، و پله ها. پله ششم از خیابان مستو�ی. <br />به تو �کر می کنم. به آب آلبالو. آخرین آب آلبالو. به خداحا�ظی . به یه کوچه قدیمی ، یا درختهای بلند چنار، به یوس� آباد. به بیست سالگی . سن جهالت ، و سنی که باید برای زندگی تصمیم گر�ت. <br />می رسم خونه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84618077?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-845192112002-11-14T02:33:00.000-08:002002-11-14T02:33:14.413-08:00من تو ک�م. تو ک� زندگی.. <br />وقتی که بارون می آد، و آروم بارون می ریزه رو صورتت،انگار که گریه کنی، ولی نه با اشکای خودت، با اشک یکی دیگه،انگار یکی گریه کنه، و اشکاش بریزه رو صورت تو، انگار یکی سرشو بذاره رو شونه ت و گریه کنه، یکی که آروم و بی صدا ، با یه دل پر پر ، می آد تو بغلت، و زار می زنه، از درد ، از درد ، از .. جدایی ... <br />و تنت، خیس اشکاش می شه، اشکاش ، تمام سر تا پا تو خیس می کنه، صورتت، شونه هات، و چشمات . <br />باید بزرگ بشم. <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84519211?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-845189342002-11-14T02:20:00.000-08:002002-11-18T11:35:36.000-08:00نازنین ..حالا که دوست داری، من هم به همین اسم صدات می کنم. بارها حس کردم که دیگه راهمون جدا شده، دیگه از هم جدا شده یم، برای همیشه، و همیشه، یه بازگشت دیدم. مثل اون سالی که با هم درس می خوندیم، اون روزایی که هم دیگه رو نمی �همیدیم، نمی خواستیم ب�همیم، و اون شبی که با هم گریه کردیم ،حر� زدیم و گریه کردیم، و مامان و بابات چقدر نگران بودن که بریم زودتر بخوابیم، ولی ما حر� زدیم ... هر چی که می خواستیم... <br />مثل اون س�ری که با هم ر�تیم، دو تایی، تنهای تنها، و من بهت نگ�تم هیچ وقت که چه جوری ازت متشکرم، که همراهم بودی، تو جنگل باهام اومدی، منی که همیشه از جنگل می ترسیدم. <br />نمی خوام خاطره ها رو نشخوار کنم. <a href="http://iranreza.4t.com">رضا </a>می گه خاطره ها سرمایه های آدمن، و من �قط می گم خاطره وجود داره ، ولی اگه زندگی خاطره بشه، دیگه زندگی نیست . زندگی من و تو هیچ وقت خاطره نشد. همیشه در برابر هم آزاد تر از اون بودیم که خودمون رو مسئول خاطره های هم بدونیم. موظ� به خاطره شدن برای هم. خاطره، چیزی که یه زمانی �قط به دنبالش بودم. مثل اون حس تو راجع به پرواز، که نمی �همی که "داری پرواز می کنی" ، �قط به این �کر می کنی که چه خاطره ای خواهد شد. مثل اون سالهایی که می نوشتم، �قط برای اینکه خاطره داشته باشم. نه، خاطره اصلاً مهم نیست. بی ارزشه، یا حتی ضد ارزشه. وقتایی بود که می خواستم زمان رو نگه دارم، اجازه ندم زمان بگذره، و می نوشتم، تمام یه لحظه رو می نوشتم، لحظه ای رو که اونقدر قشنگ بود که نمی خواستم بگذره، می نوشتم، و اون لحظه رو نمی دیدم. اون لحظه رو نمی �همیدم. اون لحظه رو زندگی نمی کردم، می نوشتم. <br /><a href="http://az-shahr-e-sard.blogspot.com">بهمن</a> می گه چیزی از دبستانش یادش نمی آد، و نه حتی از دبیرستانش، و من می گم که نمی خوام چیزی از الان یادم بمونه، �قط می خوام زندگی کنم. �قط می خوام زندگی کنم. نمی خوام بهمن و ایمان و نیاز و پیام رو تبدیل به خاظره کنم. می خوام کنارشون باشم. بدون اینکه بخوام اونا رو برای خودم نگه دارم. آزاد� آزاد، می خوام به دوستهام اجازه بدم برن، از پیشم برن، هر وقت که دلشون خواست، تنها چیزی که ازشون می خوام این لحظه س. نه عکس دلم می خواد و نه یادگاری ، نه خاطره، من زندگی می خوام. <br />نازنین، نازنین، <br />باید ملکه باشم. باید دوباره تمرین کنم، ملکه بودن رو، نباید کنیز باشم، پایین باشم، هر قدر هم که آدمای بالاتری ببینم، هر قدر هم که تو ، همون نازنینی باشی که همیشه بهت غبطه خوردم، همیشه سعی کردم ازت یاد بگیرم ... و همیشه ناخودآگاه دوست داشتم مثل تو باشم. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84518934?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-844725282002-11-13T06:36:00.000-08:002002-11-14T06:02:41.000-08:00.... distant memories, are burried in the past, forever <br />---- <br />...in a coffenet, in a cold night of automn... where I am .. alone<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84472528?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-844226982002-11-12T08:25:00.000-08:002002-11-12T08:25:02.890-08:00اگر شبی از شبهای زمستان مسا�ری ... <br />بارون می آد، آروم، هوا خنکه، دلم می خواد راه برم، حر� بزنم، راه برم ، سیگار بکشم، راه برم ، شعر بخونم، راه برم ، بنویسم ، راه برم ، ...راه برم .. راه برم <br />*** <br /> بزرگ شدنمو حس می کنم. دارم قد می کشم ، زیر بارون ... <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84422698?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-842860882002-11-09T11:36:00.000-08:002002-11-09T11:36:45.626-08:00nostalgia نوستالژی، رنج بردن از آرزوی ناکام بازگشت . <br />ایمان گ�ت دیشب خیلی خوب بود.مشکل هم همبنه که خیلی خوب بود، درد هم همینه. که �کر کنی اگه نباشه چی . به روزی �کر کنی که دیگه حسام و بهمن و نیاز ومژگان نباشن تا دور هم جمع بشن، روزی که از هم دور بشیم. <br />-------------------- <br />وقتی که دستت زخم می شه، <br />جای زخم می مونه رو دستت، <br />�ایده نداره با آب بشوری یا با صابون، <br /> �رقی نمی کنه، <br />جای اون زخم پاک نمی شه. <br />هیچ وقت نمی ره اثرش، هیچ چیز نمی تونه ازت دورش کنه ، <br /> برای همیشه پیشت می مونه، برای همیشه. <br />هیچ وقت مجبور نمی شی ازش خداحا�ظی کنی. <br />یا بری �رودگاه بدرقه ش کنی. <br />اون پیشته، همیشه، <br />ممکنه بعد یه مدت ، یواش یواش کمرنگ تر بشه، <br />پوستت جوش بخوره ، زخم قرمز خونی ، آروم آروم صورتی می شه، <br />و بعد یه مدت �قط یه خط س�ید می مونه رو دستت .. یه خط س�ید ، برای همیشه. <br />اون تیغ ر�ته، درد هم نداره دیگه، <br />ولی یه خط س�ید هست، که همیشه هست، همیشه می مونه. <br />ممکنه قیا�ه م یادت بره، <br />یا یه روز تو خیابون از کنار هم رد شیم و به هم سلام هم نکنیم <br />ممکنه سعی کنی اسمم یادت بیاد ، ولی مجبور شی بگی پیر شدهم دیگه، حا�ظه م کار نمی کنه. <br />مهم نیست، <br />اون خط س�ید هیچ وقت پاک نمی شه. <br />شاید وقتی بیست و ه�ت ساله باشم یا سی و چهار ، چهل و شش یا .. ، <br />از پارک نیاوران رد بشم و هیچ حسی نداشته باشم، <br />ممکنه یه روز برم مدرسه پسرم ، و ببینم یه آقاهه اومده کارنامه پسرش رو بگیره، <br />و اون آقاهه منو نشناسه، و پسر من با پسر اون آقاهه دوست نباشه ... ولی اسم پسر اون آقاهه ، اسم تو باشه. <br />ممکنه یه روز تو شرکت، یه مهندس جدید استخدام کنن ، <br />و من اون موقع چهل و سه سالم باشه ، و اسم این مهندس جدیده آشنا باشه برام ، و اسم من هم آشنا باشه براش ... <br />مهم نیست ، مهم نیست. <br />اون خط س�یده می مونه همیشه، <br />یه خط ، جای یه زخم قدیمی ، و مقدس؛ زخم نوزده سالگی ... <br />ممکنه حتی یادت بره این خط س�ید ، این زخم کهنه ، جای چیه، <br />جای بخیه های عمل سه سال پیش ، یا مال وقتی که تو مدرسه شیشه شکست ر�ت تو دستت، <br />ممکنه یه روزی ، دیگه اصلاً نتونی تشخیص بدی که هر کدوم از این خطهای کمرنگ و پر رنگ ، این زخمای عمیق یا سطحی تو قلبت کار� کی بوده ، <br />اصلاً مهم نیست، <br />�قط مهمه که جای زخم رو با هر چی که بشوری پاک نمی شه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-84286088?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-839253922002-11-02T09:58:00.000-08:002002-11-02T09:58:44.926-08:00وقتی که روزگار بازیگوش، <br /> روی تن ما <br />، دو نهال نو رس جوان، <br />با خنجر تیز و عمیقش یادگاری می نوشت ، <br />و شیار های عمیق بی معالجه روی سینه های جوانمان ، <br /> توی سینه های جوانمان ، <br />حک می کرد .. <br />یک زخم .. <br />یک زخم کهنه ، تیز ، عمیق <br />یک زخم بی معالجه ، سوزنده ، �روزنده ، <br />تبنده ، تابنده .. <br />و دستهای جوانمان که چه ساده از پناه هم بیرون کشیده شدند .. <br />وقتی که روزگار شوم ،نه ؛ <br />سرنوشت شوم ، نه ؛ <br />سایه شوم یک ات�اق هولناک شانه هایت را از من گر�ت ، <br />چه پیر شدم .. <br />ناگهان چقدر پیر شدم .. <br />و این زخم کهنه باز دهان باز می کند ... <br />این زخم دیرکهنه بی معالجه .. <br />و سوزش یک شکا�، یک شکا� عمیق ، توی گوشت من ، <br />مثل یک عادت همیشگی ، هر سال و هر ماه و هر روز و هر ساعت و دقیقه <br />نبودن تو را هر سال و هر ماه و هر روز و هر ساعت و دقیقه <br />با صدای دردآمیز خونمرده اش تکرار می کند .. <br />آی �اصله ، �اصله ، �اصله .. <br />تن بیست ساله ام چه پیر است .. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83925392?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-839144592002-11-02T02:04:00.000-08:002002-11-02T10:01:34.000-08:00رضا<a href="http://iranreza.4t.com"></a> نوشته بود "جون هر کی دوست داری این وبلاگت رو update کن . " ... این هم به خاطر تو ، رضا . <br />نه ، به خاطر تو نیست . حس می کنم خیلی دلم حر� داره .خیلی وقته ننوشته م . از روزی که از س�ر اومدم . آره س�ر بودم . یه مسا�رت دیگه ، با دانشکده . جایی که برای اولین بار حس کردم من هم دانشجو ام . حس کردم دارم می �همم دوران خوش دانشجویی که می گن یعنی چی . خوش گذشت . <br />تبریز بودیم .من آذربایجان رو خیلی دوست دارم . به نظرم قشنگ ترین جای ایرانه ، نمی دونم ، شاید هم این حر� ،به خاطر این باشه که بیشتر از هر جای دیگه ، آذربایجان رو دیدم . <br />سر زمین خاصیه . �قط اگه می �همیدم زبون مردم رو ، بیشتر هم می تونستم دوسش داشته باشم . از بچه گی ، تقریباً همه جای آذربایجان رو دیدم . تبریز و اردبیل و ارومیه ، سراب و ماکو و خوی و هریس و اسکو و زنوز و بناب و مغان ، سلماس و مراغه و میانه و گرمی وجل�ا ... من اینجا رو دوست دارم ، زیاد اینجاها اومدم . شبای زمستون که تو کوه اونقدر بر� جمع می شد ، و من اونقدر با بابا حر� می زدم تا خوابش نبره و تصاد� نکنه ، خاطرات من از اینجا ، همه ش تو جاده س . من از مسا�رت ، �قط جاده شو دوست دارم . <br />این س�ر ولی �رق می کرد . یه حس عجیب داشت ، یه آرامش عجیب . یه استراحت بود ، خستگی در کردن ، تنها بودن ، دور بودن ، آروم شدن ، به آرامش رسیدن .... <br />یه حس رهایی داشت ، آزادی ، آرامش .. نمی تونم بگم چی بود . ولی حس کردم که مدتها بوده که به همچین مسا�رتی احتیاج داشتم . <br />*** <br />از پیتزا �روشی که اومدیم بیرون ، نیما گ�ت خدایا شکرت ، یه شب دیگه هم سیر شدیم ... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83914459?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-835796842002-10-26T21:21:00.000-07:002002-10-26T21:51:08.000-07:00تویی که هیچ وقت ن�همیدی که چرا بهت تل�ن می کنم ، و چرا هر وقت تل�ن می کنم ، �قط معذرت خواهی می کنم که ببخشید مزاحم شدم ... و هیچ وقت نمی �همی ... <br />نمی �همی احتیاج به حر� زدن چیه ، نمی �همی آرزوی اینکه تل�ن زنگ بزنه و با تو کار داشته باشه چیه . نمی �همی احتیاج به شنیدن صدا ، شنیدن حر� چیه ، و همیشه ، هر روز این منم که تل�ن می کنم ، و این منم که تا گوشی رو بر می داری پشیمون می شم ، که چرا زنگ زدم ، چرا باز به تو زنگ زدم ، تویی که نمی خوای بدونی ، نمی خوای بشنوی ، نمی خوای بگی ... و من می دونم که باز هم به تو زنگ خواهم زد ، و باز هم تو دلت نخواهد خواست که با من حر� بزنی ، هیچ وقت نمی �همی چرا ، چرا هر روز بهت تل�ن می کنم ، و هیچ وقت نمی شنوی اون بغضی رو که تو صدام جمع می شه ، وقتی هیچ کس نیست ، و باز هم به تو تل�ن می کنم ، و تو از جزوه سیالات می گی و جلسه آراد ... و هیچ وقت نمی پرسی حالم چطوره ، زخمام خوب شده یا نه ، اوضاع تنهایی م چطوره ، دلم چقدر گر�ته .. هیچ وقت ندیدی ، نشنیدی ، نگ�تی ... و من .. <br />هیچ کس نمی خواد به من زنگ بزنه ؟ هیچ کس با من کاری نداره ؟ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83579684?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-832231932002-10-19T13:00:00.000-07:002002-10-19T13:00:33.533-07:00دلم می خواد بخندی .. <br />نخندی ، من گریه م می گیره ... <br />دلم می خواد گریه کنم <br />آخه تو نمی خندی .. <br />دلم می خواد یه صدای سر حال بشنوم . دلم می خواد خوشحالت کنم . دلم می خواد درد تو مال من باشه ،خوشی من مال تو .. الان ولی برعکسه . درد من مال تو شده و خوشی تو مال من .. <br />بیا ، امیدم مال تو ، نا امیدیت مال من .. <br />خنده هام مال تو ، گریه هات مال من .. <br />آرامشم مال تو ، ترس و تنهاییت مال من ... <br />از خوشبختی های دنیا ،دیدن خنده هات برام کا�یه .. <br />تو رو خدا یه کم بخند ... <br />بذار خوشحالت کنم ؛ م�زدم ، صدای خنده ت <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83223193?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-831613902002-10-18T02:41:00.000-07:002002-10-18T02:41:14.986-07:00تاکسی<b></b> <br />ساعت 6.5 عصر بود . هوا تاریک شده بود . رسیدیم میدون رسالت . خسته بودم و سرم درد می کرد یه کم . ونک بیا ، ..میدون ونک ،آ�ریقا ... سوار شدیم .یه پیکان سبز پیچید جلوی ماشین ، راننده ش پیاده شد . : یعنی چی ونک ونک ؟ اینجا مال تاکسی خطی هاس . .. اومد در ماشین رو باز کرد . آقایون پیاده شین لط�اً ، ماشین جلویی ونک می ره . راننده ، اومد درو بست . اون یکی راننده ، باز درو باز کرد : خانوم ب�رمایید . گ�تم که ونک اون ماشینه ..مثل همیشه ، نمی دونستم تو این موقعیت باید چی کار کنم . موقعیتی که ازش متن�ر بودم .نمی تونستم ب�همم حق با کیه . راننده ، ر�ت و دست اون یکی رو گر�ت و کشید کنار.. اون یکی ر�ت طر� ماشینش ، ق�ل �رمونشو برداشت .. " من گرگ بارون دیده ام ، با من کسی از این شوخیا نمی کنه .. " .. راننده در ماشینشو بست و راه ا�تاد ... �قط با سه تا مسا�ر .. <br />راننده ، آروم شروع کرد با خودش حر� زدن .. " گرگ بارون دیده ، .. تو شبنم هم ندیدی .. اگه تو بارون دیدی ، من پس تو کولاک به دنیا اومدم ... " جوون بود .. سی سال و چند ساله تقریباً .. قیا�ه آرومی داشت ، و یه ریش بلند مرتب .. آستین لباسش پاره شده بود و دوخته ... <br />ماشین راه ا�تاده بود ، خیابون خیلی شلوغ بود ، چهار راه مجیدیه ، مثل همیشه ، یه کابوس ترا�یک .. من و بهمن کنار هم نشسته بودیم . بهمن داشت تعری� می کرد و می خندیدیم . از دختر عمه ش می گ�ت یا پسر دایی ش یادم نیست . مثل هر وقت دیگه ای که یه ماجرایی رو تعری� می کنه ، بلند حر� می زد و هر دو می خندیدیم . بعد از خروجی نیاوران ، یه مسا�ر دیگه سوار شد ، جلو نشست . سر باز بود . ما می خندیدیم ، و راننده ، آروم حر� می زد . <br />- "خونه مون که خراب شد ، اومدم تهرون .... " <br />- " یه بار ر�ته بودم اص�هان خونه بابا بزرگم ، خیلی باحال بود ... " <br />- "شونزده سالم بود ، ر�تم جبهه .. " <br />- " غزال ، دختر دایی م یه دوستی داره ... " <br />- "پامو قطع کردن ... " <br />- " یه د�عه ، چهار ساعته ر�تم تا قله توچال .. ساعت 4.5 صبح پای کوه بودم و 9 بالای قله ... " ... <br />- "دارم جمع می کنم مادرمو عمل کنم ... " <br />- " ... " <br />- " .......... " <br /> <br />سر چهارراه جهان کودک ، وقتی ترمز کرد ، دیدم که یه دسته داره ماشینش ، که به پدال ترمر وصله ، و یکی دیگه ، که به گاز و کلاچ وصله ... با دست ترمز می گیره و ... <br /> <br />میدون ونک که رسیدیم ، پول رو که دادم بهش ، پیاده که شدیم .. و دیگه من هیچ وقت اون گرگ بارون خورده رو که خونه ش تو جنگ خراب شده و پاشو تو جبهه قطع کردن و یه ماشین قرضی داره که پدال کلاچ و ترمزش دستیه ،آستین پیرهنش وصله شده و داره پول جمع می کنه تا بره مادرش رو عمل کنه ندیدم .... <br /> اونی که صدای خنده من و بهمن هنوزتو گوشش داره زنگ می زنه .. <br /> <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83161390?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-831329932002-10-17T13:13:00.000-07:002002-10-17T13:13:51.103-07:00I 've got wild stearing eyes <br />and I' ve got a strong urge to fly <br />but , I ' ve got nowhere to fly to .. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83132993?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-831321222002-10-17T12:53:00.000-07:002002-10-17T12:53:54.050-07:00یه دختره ، دلش گر�ته .. <br />دلش می خواد با یکی حر� بزنه ، کسی نیست . <br />دلش می خواد یه حر�ی بشنوه ، حر�ی نیست .. <br />یه دختره س ، که همیشه جزو ا�زودنی های مجاز محسوب می شده ، نمک و �ل�ل ، به میزان کا�ی .. جزو مواد لازم محسوب نمی شده هیچ وقت .. <br />هیچ وقت بودن یا نبودنش �رق اونطوری نداشته برای کسی . اگه بوده ، باهاش حر� می زدن و اگه نه ، چیزی از کسی کم نشده . <br /> <br />*** <br />یه بویی داره ، شبیه بوی ...آبلیمو ، با ن�س آدم بوش بیرون می آد . از بیرون البته نمی شه بو رو حس کرد ، خود آدم وقتی ن�س می کشه ، بوشو حس می کنه . <br />رنگش هم ، گ�تم قبلاً ، رنگ حاشیه ص�حه اول ویندوز xp . یا یه کم تیره تر از اون . یا رنگ نور یه لامپ مهتابی قدیمی .. <br />مزه ش هم ،مزه یه چای خیلی غلیظه ، خیلی پر رنگ و تلخ .. <br />صداش، صدای یه آبشاره ، عین صدای این آبی که شبا تو کوچه های یوس� آباد می پیچه .. <br />نه ، از هیچ کدوم از اینا مطمئن نیستم .. نه از صدا و طعمش ، و نه حتی از بوش .. �قط می دونم چه حسی داره ، بی قرار می کنه .. می خوای بری ، می خوای بنویسی ، حر� بزنی ، شعر بخونی ، ولی نه جاده داری و نه د�تر و نه حر� و نه شعر .. می خوای گریه کنی ، اشک هم نداری .. درد نداری ، بی درد نیستی ، عین یه آدم تب دار که هذیون می گه می رم چرخ می زنم تو این دنیا .. <br />دلم می خواد برم ، به من یه جاده بده .. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83132122?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-831110842002-10-17T03:42:00.000-07:002002-10-17T03:42:28.960-07:00دلم می خواد برم قایم موشک بازی کنم . یا قلعه ، یا وسطی .. ل�ی ل�ی حر�ه ای هم خوب چیزیه . می تونم از همه ببرم . هندبال هم خوبه . �قط اگه من و منیژه تو یه تیم باشیم . آخه من دروازه بانم و منیژه حمله ... <br />*** <br />کی بلده یاتاقان لغزشی طراحی کنه ؟ :( <br />*** <br />داریم می ریم مسا�رت . اردوی چند روزه دانشکده . تبریز . <br />چقدر من همیشه دلم می خواسته پسر باشم . تا بتونم یه شبه برای مرتب کردن کارای اردو ، با بهمن و علیرضا برم تبریز . تا وقتی همه بچه ها دارن می رن خونه ایمان ، من هم بتونم برم ورق بازی کنم . تا بتونم .. <br />*** <br />دلم می خداست با من حر� می زدی . دلم می خواست بهم می گ�تی روزی چند تا سیگار می کشی . چی می شه که اعصابت خرد می شه . دلم می خواست می ذاشتی کمکت کنم .سر امتحان سیالات دلم می خواست بهت می رسوندم ..دلم می خواست باهام حر� می زدی . می گ�تی چقدر دلت برای خونه تون تنگ شده . چقدر حالت داره از غذا های سل� به هم می خوره . بهم می گ�تی به چی داری �کر می کنی . دلت چی میگه .. <br />اگه بهم می گ�تی دلت از چی گر�ته ، من هم بهت می گ�تم که چرا دلم تنگه . اگه حر� می زدی از اونی که داره می خوردت از تو ، من هم می گ�تم که چیه که اذیتم می کنه . اگه وقتی تنها بودی می اومدی سراغم ، من هم می تونستم بیام پیشت تا تنها نباشم . <br />اگه تنهایی ت رو �قط برای خودت نگه نمی داشتی ، من هم تنها نمی موندم . <br /> اگه .. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-83111084?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-828915062002-10-12T11:29:00.000-07:002002-10-12T11:29:31.070-07:00ۀبرای کسایی که هنوز از �یض علم ترمودینامیک برخوردار نشدن ، باید بگم که آنتروپی ، معکوس کی�یت انرژیه ، که هر قدر بالاتر بره ، کی�یت انرژی، و قابلیت انجام کار پایین می آد ، .. و آنتروپی همیشه بالا می ره . <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82891506?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-828912582002-10-12T11:20:00.000-07:002002-10-12T11:20:56.636-07:00هر �رآیندی ، آنتروپی محیط رو زیاد می کنه ، و آنتروپی ، زندگی ما رو می خوره . آنتروپی موهای بابا رو س�ید می کنه ، و کنار چشمای مامان چروکهای ریز می سازه ، آنتروپی زیر چشم تو رو یه هاله سیاه می اندازه ، و اشک جمع می کنه تو چشای من . آنتروپی طی هر �رآیندی زیاد می شه . هر �رآیندی ، حر� زدن راجع به future تو کلاس زبان ، گوش کردن به حر�ای نیلو�ر ، تایپ کردن این نوشته ، حتی بوسیدن تو ، و حتی هیچ کاری نکردن ... �قط ن�س کشیدن هم آنتروپی جهان رو ا�زایش می ده . قانون دوم ترمودینامیک اینو ثابت می کنه . وقتی آنتروپی به حد خیلی زیادی برسه ، اون وقت دیگه هیچ �رآیندی انجام نمی شه . ... هیچ �رآیندی ، به طور مطلق ... همه چیز می میره ، یه مرگ مطلق عمومی . <br />*** <br />ساعت 6:25 ، میدون ونک ، اول یه شب پاییزی <br />خیابون ولیعصر خیلی شلوغه . ماشینا تقریباً اصلاً حرکت نمی کنن . و کلاس زبان ساعت 6:30 شروع می شه . <br />باید بری کلاس زبان. نمی خوای ، نمی خوای ، نمی خوای . بلاخره راضی می شی که بری ، یه ر�بع ، نیم ساعت دیر می رسی ، مثل همیشه ، وکلاس زبان غیر قابل تحمل می شه بعضی وقتا . نمی خوای بری ، می خوای بمونی . ولی بلاخره راضی می شی .سوار تاکسی می شی ، و از خیابون ولیعصر بالا می ری .می ری تا کتاب Headway , Upper intermediate رو باز کنی ، و در مورد future حر� بزنی . <br />*** <br />ساعت 6:25 ، میدون ونک ، اول یه شب پاییزی ،دو سال بعد <br />خیابون ولیعصر خیلی شلوغه . ماشینا تقریباً اصلاً حرکت نمی کنن . و کلاس زبان ، همیشه ساعت 6:30 شروع می شه . <br />باید برم کلاس زبان. نمی خوام ، نمی خوام ، نمی خوام . بلاخره راضی می شم که برم ، یه ر�بع ، نیم ساعت دیر می رسم ، مثل همیشه ، وکلاس زبان غیر قابل تحمله بعضی وقتا . نمی خوام برم ، می خوام بمونم . ولی بلاخره راضی می شم .سوار تاکسی می شم ، و از خیابون ولیعصر می آم پایین .می رم تا کتاب Headway , Upper intermediate رو باز کنم ، و.. من هم در مورد future حر� بزنم . <br />دو سال گذشت ، .... دو سالی که .. <br /> حر�های ما هنوز ناتمام ، <br /> تا نگاه می کنی ، وقت ر�تن است . <br /> باز هم <br /> پیش از آن که با خبر شوی ، <br /> لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود ... <br /> آه ای دریغ و حسرت همیشگی <br /> ناگهان چقدر زود دیر می شود ... <br /> <br />و همیشه تو باید می ر�تی کلاس زبان ، باید می ر�تی ، باید از پیشم می ر�تی ، همیشه هواپیما ها منتظر تو بودن ، <br />و همیشه من باید برم کلاس زبان ، مثل اون روز .. که هرچقدر پشت سرم بوق زدی ، من نشنیدم و ر�تم . هیچ وقت هواپیمایی منتظرم نبوده ، ولی من هم همیشه باید می ر�تم . <br /> دو سال گذشت ، و من چقدر دلم واسه شلوغی میدون ونک تنگ شده ، واسه خداحا�ظی کردن حتی ، دو سال چه زود گذشت . .. و من و تو ، مثل همیشه باید بریم ... <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82891258?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-827529592002-10-09T12:25:00.000-07:002002-10-09T12:25:35.400-07:00دایی مهدی ، همیشه خونه ما بود . همیشه ، اونقدری که بعضی وقتا حوصله م سر می ر�ت . هر روز زنگ می زد به مامان می گ�ت" مهین خانوما ، دارم می رم خرید ، برات چی بخرم ؟ دیروز برات یه گونی برنج خریدم . عصری که جایی نمی ری بیارم برات ؟ ... " <br />اگه یخچال خراب می شد ، یا من تو راه دانشگاه حالم بد می شد ، اگه قرار بود خاک گلدونا عوض بشه یا پایه صندلی آشپزخونه تعمیر بشه .. اگه دلم می گر�ت یا حتی اگه هیچ ات�اقی هم نمی ا�تاد ، همیشه دایی مهدی همه جا حاضر بود . یادمه اون بار اول هم که تو ر�تی ، به مامان گ�تم بریم خونه دایی مهدی .وقتی ساعت 10.5 شد و اون هواپیما داشت تو رو از من دور می کرد ، من تو اتاق مازیار بودم .. بعد که از اتاق اومدم بیرون ، دایی مهدی گ�ت چقدر آخه پای این کامپیوتر می شینی ؟ چشات شده کاسه خون ... <br /> همیشه همونطور ساده و رک و مهربون ... مهربون ، و همیشه کمک بود ... <br />*** <br />ارومیه بودم ، کن�رانس دانشجویی مکانیک . روز دوم کن�رانس ، تو نمایشگاه ، یه د�ه مهسای دایی مجید رو دیدم .کلی عجیب بود برام . کلی ذوق کردم . هنوز سلام علیک تموم نشده بود که مهسا گ�ت مامانت بهت گ�ته ؟ گ�تم چی رو ؟ گ�ت ... عمو مهدی ... حال عمو مهدی خوب نیست ... من گ�تم یعنی چی ؟ یعنی چی حالش خوب نیست ؟ <br /> مهسا گ�ت �وت کرده . <br />*** <br />یه سال گذشت ، و من هیچ وقت یادم نمی ره که نبودم .. یه سال گذشت ، بدون دایی مهدی ، وتویی که نوشته منو می خونی ، تویی که هیچ وقت دایی مهدی منو ندیدی ، باید باور کنی که دنیا تو این یه سال یه چیزی رو بد جوری کم داشت . همونطوری که تو این چند سالی که از مرگ پدر بزرگ تو ، یا عمه ت ، یا خواهر زاده ت می گذره کم داشته ... دنیا هر لحظه داره از دست می ده ، هر لحظه خالی تر ، و نگاه خشن و خندون دایی مهدی ، هیچ وقت از یاد من نمی ره .. دلم برات تنگ شده ، کاش همه با هم می مردیم .. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82752959?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-827529232002-10-09T12:24:00.000-07:002002-10-09T12:46:38.000-07:00Good is the enemy of the best.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82752923?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-826868902002-10-08T06:32:00.000-07:002002-10-08T06:32:14.610-07:00(دیروز این شعرم یادم اومد ، تاریخش مال خیلی وقت پیشه ، ولی وقتی باز خوندمش ، دوسش داشتم ... ) <br /> <br />باز هم قصه مان به سر رسید <br />و کلاغ ، این مسا�ر غریب� در به در <br />پهنه همیشگی و سرد آسمان به زیر بال <br />می رود به جستجوی لانه ای ... <br /> <br />راست یا دروغ ، <br />این کلاغ پیر غصه دار <br />تا ابد به جستجوی سرنوشت ناگزیر خویش <br />در به در میان قصه هاست <br />قصه مان به سر رسید <br />آی شهرزاد� قصه ها <br />خانة کلاغهای در به در کجاست ؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82686890?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-826864512002-10-08T06:19:00.000-07:002002-10-08T06:19:39.690-07:00چه آرامشی داره شنیدن صدات .. چقدر خوبه حر� زدن با تو .. چقدر حالم خوبه . راحت و آروم با تو حر� می زنم ، و صورتم از اشک خیس خیس می شه . از خوشحالی .. با آرامش ، همه مشکلات این مدت رو آروم پای تل�ن گریه می کنم ، و دوباره پ�ر می شم از اشتیاق ،قوی می شم ، شجاع می شم ، مطمئن و آروم .. ازت ممنونم .. آرامش ... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82686451?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-825665652002-10-05T13:04:00.000-07:002002-10-05T17:01:23.000-07:00 ; with, without <br /> ? and who'll deny it's what the fightings are about <br />�ردا باید گزارش کار آموزیمو تحویل بدم . گزارش یک ماه و نیم علا�ی رو ، تو اون برگه نوشته 136 ساعت کار آموزی را با مو�قیت ... می خواستم از اون آقاهه بپرسم چند ساعت از این 136 ساعت رو من واقعاً "کار می آموختم ؟" شاید حدود 25% ش واقعاً علا� بودم ( راستی ! می دونستین علا� هم خانواده عل�ه ؟ !) <br />*** <br />امروز عید مبعث بود . و الان که دارن اذان می گن ، من تازه یادم ا�تاد .. یادم ا�تاد که امروز ... <br />صدای اذان ، با صدای آهنگ The post war dream پینک مخلوط می شه ... : <br /> ? what have we done ، الله اکبر .... و باز .. ? what have we done <br />چقدر �راموشت کردم ... و ازت دور و دور تر شدم .. غرق یه زندگی دیگه ، و �قط وقتایی یادت ا�تادم که به کمکت احتیاج داشتم ... چقدر بهت قول دادم و عمل نکردم .... <br />استاد معار� 2 می پرسید دین رو تعری� کنید . من گ�تم دین یه مجموعه قوانین و دستور العمل هاس که برای زندگی آدم پیشنهاد شده ، زندگی روزمره و اجتماعی رو نظم می ده ... <br />اون گ�ت نه ، دین این نیست . این از تبعات دین هست ، ولی خود دین نیست . دین ، اعتقاد به یه پدیده ماوراء الطبیعیه ، یه چیز غیر روز مره .. <br />*** <br />گزارش کار آموزیمو می نویسم ، و مسئله های دینامیک ماشین حل می کنم ، �ردا صبح می رم کلاس ایروبیک ، و بعدش سعی می کنم کلی چیز مقوی بخورم تا یه کم چاق شم . بعد می رم دانشگاه ، �ردا آراد از چاپ خونه در می آد ، کارای �ذوش اونو یه کم باید سر و سامون بدم ، بعد می آم خونه و سیالات می خونم . شب هم موقع خواب ، یه کم این رمان جدیده کوندرا رو می خونم . و باز ... <br />زندگی م خیلی مرتبه . چیزی کم و کسر نداره ،همه چیز سر جای خودشه ، .. �قط ... یه چیزی این وسط کمه ... چیزی که نزدیکه ، ولی من خیلی دورم ازش.... و هر روز دور تر می شم .. هر لحظه دورتر ... <br />*** <br /> ? what have we done<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82566565?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-822796472002-09-29T12:49:00.000-07:002002-09-29T12:49:09.470-07:00استادی که برای یه مثال ساده ، دو تا سوزن چرخ خیاطی می آره سر کلاس که وقتی داره از دو تا سوزن چرخ خیاطی حر� می زنه ، یه چیزی هم باشه که نشون بده . <br />استادی که می گه یه نرم ا�زار آوردم ، برین از تو homepage م download کنین . <br />استادی که سر کلاس تقریباً انگلیسی حر� می زنه ، و به "آینده " می گه future ، و وقتی می خواد بنویسه knowledge ، خدا اون روز و نیاره که آدم قراره خیط شه . <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82279647?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-822063062002-09-27T12:48:00.000-07:002002-09-27T12:50:29.000-07:00.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82206306?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-822062662002-09-27T12:46:00.000-07:002002-09-27T12:46:59.733-07:00حتی سیالات خوندن می تونه خیلی هیجان انگیز باشه ، وقتی �کر کنی به چیزی که داری می خونی. من عموماً از این تجربه ها ندارم البته . همیشه درس خوندنم مال وقتی بوده که کمتر از 24 ساعت بعدش امتحان داشته م ، و �قط می شده سرسری و تند تند یه نگاهی به تیتر درس انداخت . این تجربهً جدیدم خیلی هیجان انگیز به نظر می آد . چه احساس خوبیه که آدم بتونه تنش برشی حاصل از یک جریان سیال رو تو دیوارهً لوله ها حساب کنه ، نه ؟ <br />**** <br />امروز اولین سالگرد �وت آقای آ(...) بود . و در یک مراسم یاد بود ، کلیهً ا�راد �امیل ، رأس ساعت 1 بعد از ظهر به صر� شربت و شیرینی و ناهار دعوت بودن . و من چقدر الان خوشبختم که می دونم خواهر شوهر مریم خانوم خواستگار دختر دومی شو رد کرده و مینا خانوم با مادر شوهرش دعواش شده و عروس بزرگه پروین خانوم حامله س و خواستگار جدید دختر ع�ت خانوم کچله ولی پسر خوبیه ، باید برم به منصوره خانوم هم تبریک بگم که پسر دومیش امسال دانشگاه آزاد گچساران ، کاردانی شیمی قبول شده ، و همچنین برم به رؤیا خانوم بگم که دماغش خیلی خوب شده ،. به این می گن زندگی اجتماعی ، همراه با ت�کر نقاد . در �رهنگ ما اصولاً نقد از جایگاه ویژه ای ،خصوصاً در مجالس زنونه برخورداره . زنان این مرز و بوم ، با نگاههای تیز بین و خلاقشون ، از رنگ مش جدید مو ، قیمت جواهرات همدیگه ،قوز دماغهای همدیگه ، نحوهً اپیلاسیون و برداشتن ابرو و بند سیبیل و ... خلاصه چیزی از نگاه موشکا� دقیقشون دور نمی مونه .و این منتقدین متواضع ، با �روتنی هر چه تمامتر ، جدیدترین کش�یاتشون رو بدون هیچ مزد و منتی در اختیار هم قرار می دن ، و به این ترتیب ، کا�یه هر از گاهی ، به مناسبت بله برون یا عقد کنون یا زبونم لال مجلس ختم یا چهله و سال یکی دور هم جمع بشن ، تا به روز ترین اطلاعات بین این روشن�کران متواضع تبادل بشه . این مادران �داکار از هیچ �رصتی واسه شوهر دادن دختراشون یا زن پیدا کردن واسه پسراشون غا�ل نمی شن . <br />" وای ، اون زنه که لباس سرمه ای پوشیده ، نیگا ، خط لباس زیرش کاملا پیداس ، این زنا چه �کری می کنن ، یکی نیست بهش بگه لااقل وقتی می خوای یه همچین لباسی بپوشی ، یه گ�ن ببند ، واقعاً که چقدر مردم بی �کرن ...." <br />**** <br />زن ایرانی یا خاله زنکه ، یا لال . <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82206266?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-820536942002-09-24T11:11:00.000-07:002002-09-24T11:11:13.260-07:00یه لاکپشته بود . که داشت تو اتوبان واسه خودش قدم می زد . از گوشهً سمت راست اتوبان گر�ته بود و می ر�ت . <br /> این لاکپشته ، یه دوستی داشت ، که این دوستش ، یه ماشین پورشه ً کورسی داشت . این دو تا خیلی با هم ر�یق بودن .همهً اسرار همو می دونستن . همیشه حر�اشونو به هم می زدن . بعضی وقتا دوسته ماشینشو پارک می کرد و می ر�تن با هم قدم می زدن . وای ، چه کی�ی داشت !! چه عالی بود . لاکپشته خیلی احساس غرور می کرد.اون موقعا ، بهترین وقتای زندگی ش بودن .آخه می دونین ، زندگی لاکپشتا اونقدرا زندگی متنوعی نیست ، برای همین ، این قدم زدنها با دوستی که از ته دل دوس�ش داشت ، بزرگترین حادثهً زندگیش محسوب می شد . البته خوب ، دوستش همیشه وقت نداشت که برن با هم قدم بزنن ، آخه ین دوسته ، داشت خودشو برای مسابقات اتومبیلرانی آماده می کرد ، برای همین ، همیشه کلی سرش شلوغ بود ، همه ش باید می ر�ت تمرین می کرد ، این لاکپشته ، خیلی به این دوستش ا�تخار می کرد ، اون یه پورشهً مشکی کروکی داشت ... ماه!! عین قرقی میر�ت تو جاده . هیچ ماشینی به گردش هم نمی رسید . و البته ، دوستش هم راننده محشری بود .تو مسابقه ها ، اون همیشه برنده می شد ، سرعتش ، دو برابر ، بلکه سه برابر سرعت بقیه بو د ، و لاک پشته از این موضوع چنان احساس غرور می کرد که شاید هیچ کس دیگه ای ، دربارهً هیچ چیز دیگه ای تو دنیا ، نتونه اون غرورو داشته باشه . البته خوب باید اعترا� کنم که سرعت خیلی تو زندگی لاک پشتا نقش مهمی نداره ، آخه اونا طبیعتا ً یه جوری ساخته شده ن که نمی تونن تند حرکت کنن ، و اصولاً هم احتیاج چندانی به سرعت ندارن ، ولی لاک پشته از این که می دید دوستش همشیه برنده س، و از اینکه می دید دوستش چقدر به سرعت علاقه داره ، اونقدر احساس سر بلندی و خوشبختی می کرد ، که سرعت ، مهمترین چیز زندگیش شده بود. همهً مسابقه های رالی رو به دقت دنبال می کرد ، و همیشه آمار بهترین راننده ها و بهترین اتومبیلها و معتبر ترین کورس ها رو داشت . لاک پشته واقعاً به دوستش ا�تخار می کرد . لاک پشته ، می خواست دوستش خیلی پیشر�ت کنه . اون ، همیشه دوستش رو تشویق می کرد که تو مسابقه های بیشتر و بیشتری شرکت کنه . و دوستش هم ، انصا�اً رانندهً قابلی بود ، اون واقعاً �وق العاده بود ، و لاک پشت حق داشت که اینقدر احساس سربلندی کنه . آخه اون با بهترین رانندهً رالی دوست بود ، و لاک پشت همه جا از این ا�تخارش صحبت می کرد . هر کس رو که می دید ، از ر�یقش حر� می زد ، آدمایی بودن که هیچی در بارهً رالی و مسایقات نمی دونستن ، و لاک پشته ، با هیجان و اشتیاق ، براشون از بزرگترین قهرمان اتومبیلرانی حر� می زد ، ... لاک پشت واقعاً خوشبخت بود . <br />دوستش هر روز تو مسابقات بیشتری برنده می شد ، و هر روز برای یه مسابقهً جدید ثبت نام می کرد . حالا دیگه سرش از قبل هم شلوغ تر شده بود ، و تقریباً هیچ وقتی نداشت که برن با لاک پشت قدم بزنن . لاک پشت ،خوب قبلاً هم گ�تم ، خیلی از این قدم زدن با دوستش لذت می برد ، ولی از اون بیشتر ، می دید که دوستش چقدر داره پیشر�ت می کنه . و می دید که نباید مزاحم پیشر�ت بهترین دوستش بشه ، در ضمن ، این قدم زدن، �قط یه لذت زود گذر بود؛ در حالیکه مو�قیتای دوستش ، بهترین دوستش ، برای دوستش واقعاً سرنوشت ساز بود . <br />یه روز لاک پشت دیگه خیلی دلش می خواست با دوستش قدم بزنه ... مدتها بود که هیچ هیجانی تو زندگی ش نداشت ، و باید قبول کرد که حتی یه لاک پشت هم به هیجان نیاز داره . <br />دوست لاک پشت اومد . اومد تا مثل همیشه ، مثل قدیما برن با هم قدم بزنن که اون ات�اق ا�تاد ... <br />*** <br />برای یه رانندهً رالی ، چه لذتی داره قدم زدن با موجودی که اونقدر ک�نده که حتی نمی تونه با نگاه ماشینشو دنبال کنه ؟ <br />راستی تقصیر کیه ؟ تقصیر کسی که می خواد به آرزو هاش عمل کنه ، و رؤیای مو�قیت یه لحظه هم از سرش بیرون نمی ره ، کسی که به سریعترین، بالاترین ، بهترین شدن �کر می کنه ؟ یا اونی که دلیل زندگی ش سرعت نیست ، و خلق نشده تا از مسابقهً رالی چیزی سر در بیاره ، برای چیز دیگه ای آ�ریده شده ؟ <br />تقصیر کیه ؟ آیا تقصیری وجود داره ؟ چی کار می شه کرد ؟ برای لاک پشتی که عاشق یه قهرمان اتومبیلرانی می شه ؟ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82053694?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-820089672002-09-23T13:21:00.000-07:002002-09-23T13:21:51.280-07:00آنچه را دیگری می تواند به خوبی تو انجام دهد انجام مده . <br />آنچه را دیگری می تواند به خوبی تو بگوید و بنویسد ، مگو و منویس . <br />در وجود خویش تنها به چیزی دلبسته باش که در هیچ کجا جز در تو نیست ، و به بردباری یا ناشکیبایی از خویش موجودی بیا�رین که هیچ وجودی جایگزین آن نتواند شد . <br /> آندره ژید <br /> مایده های زمینی <br />*** <br /><a href="http://deltangestan.blogspot.com">این وبلاگ جداً �وق العاده س </a>. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-82008967?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-819538932002-09-22T09:48:00.000-07:002002-09-22T09:48:35.280-07:00 <br />تشیع جنازهً بامداد تموم شد . واز امشب ، بامداد زیر خاک می مونه . چقدر بده که امشب اینقدر باد می آد ، هوا هم حسابی ابریه ، اگه بارون بیاد ، اگه تو�ان بشه ... چقدر خاک سرده ... <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81953893?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-819537872002-09-22T09:45:00.000-07:002002-09-22T10:00:36.000-07:00باز همه چیز شروع شد ... ساعت7:15 میدون ونک ، کرایه های خطی رسالت ، ماشینایی که پر نمی شن ، و استادایی که ساعت 8 حاضر غایب می کنن . کی�ی که سنگینیش شونه هامو له می کنه ، و مسأله هایی که همیشه سخت تر از اونی هستن که بشه همشونو حل کرد . تصمیم گر�تن برای درس خوندن ، آراد ، شورا ، پیاده روی� درد آور تا سر چهارراه خاور ، و بوی برگای خشک شدهً چنار که بارون خیلی نم نم خیسشون می کنه . صدای باد می آد ، لای درختا ... <br />عبور باید کرد .. <br /> صدای باد می آید، عبور باید کرد .. <br />و من مسا�رم ای بادهای همواره .. <br /> <br />امروز یه دختره رو دیدم ، ورودی جدید بود . از بچه های مدرسهً خودمون .. اون ، عین من بود . عین سارای دو سال پیش ... و من حتی نمی تونستم حر�اشو تحمل کنم . حتی حال نداشتم بهش بگم که این حر�ا ، این �کرا ، این ایده ها ، این انرژی ، چه زود هدر می ره ، از بین می ره ، و جاش �قط یه دلزدگی گنده می مونه از همه چی . از درس و کار و روشن�کر بازی و کتاب خوندن و نوشتن و دانشگاه و یکی شدن و ... زندگی . و اینکه از لحظه ای که این دلزدگی شروع بشه ، تو دیگه هیچ وقت اون آدم قبلی نمی شی . تو دیگه باهوش و خلاق و مدیر و با انرژی و با �کر و هیچ چیز دیگه ای محسوب نمی شی . تو خسته می شی . �قط خسته . <br />می خواستم بهش بگم که اینجا خیلی شهریه ش گرونه . شهریهً علم و صنعت ، شور هیجده سالگیته ، که هیچ وقت بهت بر نمی گردونه . عشق نوشتنته ، که ازت می گیره ، و جاش بهت �قط یه چیز می ده ؛ خستگی ... <br />آیدا ، بهت نگ�تم این حر�ا رو ، بلکه تو بتونی عوضشون کنی .نذاری عین اون دختره بشی که روزی که اومده بود دانشگاه ، �کر می کرد اینجا یه �رزانگان بزرگه ، پر از �رزانگانی ، که می شه باهاشون هر طور که دلت می خواد ر�تار کنی . می شه همه شونو جمع کنی ، براشون کار کنی ، یکپارچه شون کنی ، دوسشون داشته باشی ، بهشون از ته دل محبت کنی و احترام بذاری . نه ، آیدا ، اینجا ایرانه . یه ایران کوچولو ، که از هر گوشه ش یه اشانتیون آورده ن گذاشتن . اینجا ، یه ایران کامله ، واقعی ، نه اونطور که به من و تو نشون داده ن . با آدمای خوب ، و صد البته آدمای بد . دلیلی نداره کاری رو که تو می کنی ، کس دیگه ای هم برای تو بکنه ، و دلیلی نداره کاری رو که تودرحق نمی کنی ، کسی هم در حق تو نکنه . اینجا ایرانه ، با همهً خصوصیات ایران . که اولیش هم اینه که اینجا همیشه چیزایی می بینی که دهنت از تعجب باز می مونه . <br />آیدا ، من خیلی خسته م . ولی هنوز خیلی چیزا مونده یاد بگیرم . هنوز مونده یاد بگیرم که به چیزایی که حس می کنم عمل کنم . هنوز بلد نیستم چرخدندهً سادهً دنده مارپیچی طراحی کنم . هنوز یاد نگر�تم به هر کی می بینم اعتماد نکنم . هنوز قولایی می دم که در بند� عمل کردن بهشون نیستم . هنوز ترمو و سیالات پاس نکردم . هنوز دو سال دیگه راه مونده . خیلی خسته م آیدا . <br />ولی یه چیزایی هم یاد گر�تم . تو این دو سال ....... یاد گر�تم هر قدر هم خسته باشم ، راهمو برم .. تا آخر .. <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81953787?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-818276352002-09-19T09:30:00.000-07:002002-09-19T09:30:00.066-07:00دلم یه جوریه ، یه رنگیه . رنگ آسمون قبل غروب . آبی خیلی پر رنگ ... مثل رنگ حاشیه ً ص�حه اول windows XP .. <br />من با چیپس و پ�ک و آدامس دلم وا نمی شه . من اگه به مامان غ�ر می زنم که اتاقا رو عوض کنه، واسه این نیست که تو این وضعیت خیلی ناراحتم . نه ، واقعاً مشکلی ندارم .. �قط دلم می خواد یکی بشینه کنارم ، باهام مهربون باشه . بذاره من حر� بزنم ، یکی به من توجه کنه ، دلم می خواد به من �کر کنه ... یادم باشه اگه یه بچه داشتم ، و بچه م مرتب غ�ر می زد ، بدونم مشکل چیه . اگه می گ�ت نمی خوام دیگه برم دانشگاه ، اگه می گ�ت دلم می خواد تنهایی برم مسا�رت ، اگه می گ�ت دلم می خواد جای اتاق خواب و توالت رو عوض کنم ، اگه یه د�ه می پرید بغلم می کرد و بوسم می کرد ، �کر نکنم دیوونه شده . اون �قط می خواد یه قسمتی از مغز منو به خودش مشغول کنه . چون حس می کنه بودن یا نبودنش هیچ تأثیری تو هیچ جای دنیا نداره ، می خواد لااقل من که مامانشم بهش �کر کنم ... من به بچه م نمی گم باشه ، نرو دانشگاه ، یه ترم مرخصی بگیر .. بهش نمی گم خودت هم می دونی که چقدر حر�ت م�ته - مسلّمه که خودش هم می دونه - یه نگاه عاقل اندر س�یه بهش نمی کنم ، و بعد دوباره سرمو نمی کنم تو کتابم .. می ذارم بشینه کنارم ... گریه کنه ، هر قدر دلش می خواد . <br />نمی دونم، خوب ، یه آدم به صر� اینکه منو به دنیا آورده ، تا ابد که نمی تونه مسوول زندگی م باشه ، موظ� نیست بعد بیست سال ، هنوز هم اولین دغدغهً زندگی ش من باشم ... می دونم ..می دونم ...اون هم حق داره .بیست ساله که برای من زندگی کرده ، حالا �قط داره از حقش است�اده می کنه .. حقی که من بیست ساله ازش گر�ته م ... <br />�قط نمی دونم من باید با این آبی پر رنگ ، این سرمه ای سیر چی کار کنم .. این رنگ حاشیه ً ص�حه اول windows XP ... ولی چقدر رنگش خالصه ... <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81827635?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-818148022002-09-19T02:42:00.000-07:002002-09-19T02:42:33.300-07:00وای .. وای .. چقدر هیجانزده ام .. چقدر .. <br />دو ن�ر برام e-mail زدن . چقدر خوشحال شدم . اصلاً �کر نمی کردم اینطوری بشه . یعنی یکی وبلاگمو بخونه و برام e-mail بزنه . چقدر دوست داشتم بعد مدتها نظر بقیه رو راجع به نوشته هام بدونم . بعد مدتها .. بعد اون �رزانگان عزیز که همیشه یکی بود که براش نوشته تو بخونی ، و اون حر� بزنه باهات ، بگه نظرشو ... �کر نمی کردم دوباره بتونم نظر کسی رو بشنوم . خیلی خوشحال شدم .. آرش ، واقعاً ممنونم . <br />**** <br />پرسیده بودی آهنگای کریس دی برگ چه بویی می ده . نمی دونم می تونم برات بگم یا نه ؟ این آهنگا ، بوی خوشبختی می ده ، بوی خوشبختی گذشته . بوی عصر های بهار می ده ، که از دانشگاه بر می گشتم خونه ، تقریباً نه روی زمین ، معلق ، بی قرار ، بوی در ر�تن از کلاس می ده ، بوی کارگاه جوشکاری می ده ، وقتی روبروی هم می نشستیم و با اون لباسای ترسناک ، جوشکاری می کردیم ، و تو دلمون ، چقدر خوشبخت بودیم . <br />این آهنگا ، بوی تاکسی های رسالت - تجریش می ده ، و بوی چهارراه جهان کودک ، همونجایی که اونقدر شلوغه ، و همیشه باید آدم کلی پشت چراغ قرمز بمونه ، در حالیکه تو دلش، می خواد از خوشی قهقهه بزنه . این آهنگا، بوی نوزده سالگی می ده ، بوی پاکی، و خوشبختی ... خوشبختی ناب . <br />... و بعدش، بوی یه بالش خیس، خیس از اشک ، تو شبای تابستون ، بوی غم انگیز �رودگاه ، بوی کا�ی نت و کارت تل�ن، بوی تنهایی ، بوی دوری ، و غم ... <br />عجیب هرین دورهً زندگی من با این آهنگا گذشته ، .. و نمی دونی هنوز وقتی بعضی شونو می شنوم ، چه جوری پشتم می لرزه .. <br /> Is there anybody going to listen to my story ? <br />**** <br />نمی دونی چقدر بزرگ شدم من . چقدر بزرگ شدم . چقدر چیز یاد گر�تم ، در حالیکه یه cd هی می چرخید و می چرخید و من در پناه صداش می خندیدم ، گریه می کردم ، حر� می زدم ، می نوشتم .. و بزرگ می شدم ... <br /> <br />من از pink هم اینقدر چیز یاد نگر�تم ، پینک ، که سالها با آهنگاش از خواب بیدار می شدم ، و تمام روز شعراشو تو دلم می خوندم . پینک خیلی برای من با ارزشه ، ولی C de B .. اون بهترین سال زندگیم بوده ، نوزده سالگی� پاک و خوشبختم .. <br /> <br />**** <br />احساس بلندی می کنم ، انگار طبقهً آخر یه برج بلند باشم ، و از پنجره ش ، تمام شهرو ببینم . تمام آدما رو ، مثل بارون� درخت نشین ، که بالای درختا زندگی می کرد ، یا مثل .. مثل بالای کوه ، آروم ، و مشر� .. <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81814802?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-816447542002-09-15T15:59:00.000-07:002002-09-15T15:59:41.123-07:00باز از اون بیخوابی های تابستونی .. <br />چقدر �کر تو کله م چرخ می زنه . نه می تونم بخوابم ، نه می تونم �کر کنم . <br />"راضی بود ، و مبارزه نمی کرد . برای همین رشد هم نمی کرد . " <br />اگه زندگی من یکنواخته ، برای اینه که من خواستم یکنواخت باشه ....و من مبارزه نکردم . باید بجنگم . برای من ، برای تو . برای به دست آوردنت . برای اون چیزی شدن که خودمون دوست داریم . <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81644754?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-816390152002-09-15T12:35:00.000-07:002002-09-15T12:42:33.000-07:00(این همون مقاله ست ) <br /><b>نهضت آزادی ایران ،تاریخچه</b> <br /> <br /><a href="http://az-shahr-e-sard.blogspot.com">بهمن عباسي</a> <br /> <br />« تدبير دنياي مسلمين به عقل جمعي آن ها وا نهاده شده است. » مهندس مهدي بازرگان <br /> <br /> اشاره: « نهضت آزادي ايران منحل اعلام <br />مي گردد.» ... « نهضت آزادي ايران » با بيش از چهل سال حضور رسمي و �عال در عرصه کشور، توسط قوه قضائيه « منحل » اعلام گشت. <br /> سال هاست کم و بيش با ديدگا ها و آراء نهضت آزادي آشنا هستيم و از سرگذشت آن در سال هاي اخير نيز تا حدودي آگاهي داريم. در اين مجال بر آن بوده ايم که نگرشي تاريخي بر پيشينه و عملکرد نهضت در تحولات سياسي -اجتماعي ايران صورت دهيم. خاستگاه احزاب خصوصاً در سال هاي نخست �عاليت آن ها، تأثير بسزايي در منش آن ها دارد. از اين رو کوشش شده تأکيد مضاع�ي بر شکل گيري انديشه ها و خاستگاه نهضت صورت پذيرد. نيز، سعي بر آن بوده که نام بيشتر بزرگاني که به نوعي در تحولات آن نقش داشتند، هرچند گذرا بيان شود؛ زيرا نام اين بزرگان به تنهايي يک گوشه از تاريخ اين کشور است. <br /> بار ديگر تأکيد مي کنم، بررسي انديشه ها و آراء نهضت آزادي ايران، سهل تر و ميسر تر است از تعمقي تاريخي در آن. از آن جا که پوشش دادن هر دو مطلب �وق و نه در اين مجال مقدور است و نه در سطح علمي نويسنده، تنها به زدودن هر چند تک غباري از لوح گرد گر�ته تاريخ اين مرز و بوم اکت�ا مي شود. <br /> زنده ياد « مهدي بارزگان » در سال ۱۲۸۶ در شهر تهران متولد شد. او جزو نخستين گروه �ارغ التحصيلان دوره متوسطه از دارالمعلمين مرکزي (نخستين مدارس به سبک جديد) است. در سال ۱۳۰۶ به همراه گروهي از محصلين ممتاز، براي ادامه تحصيل به کشور �رانسه اعزام شد. <br /> <br />در طي ه�ت سال اقامت در آن ديار در کنار تحصيل علم، بحث هاي �راواني با علماي مکاتب مختل� نمود و دانش حاصل از آن در کنار تعاليم پدر و آموزه هاي مرحوم ميرزا ابوالحسن خان �روغي، تأثير ژر�ي بر تعالي ت�کرات ميهني- مذهبي وي نهاد. <br /> زنده ياد يدالله سحابي در سال ۱۲۸۴ در تهران متولد شد. در مؤسسات آموزش عالي دارال�نون و دار المعلمين مرکزي (به رياست ميرزا ابوالحسن خان �روغي) تحصيل کرد. او نيز به همراه گروهي از دانش آموختگان ممتاز، پس از اخذ درجه ليسانس در علوم طبيعي از دانشسراي عالي جهت تحصيل عازم اروپا شد. <br /> <br />. <br /> در زماني که مهندس بازرگان دو دوره متوالي رياست دانشکده �ني را تجربه مي کرد، دکتر سحابي به عنوان استاد زمين شناسي در دانشگاه تهران تدريس مي نمود. سخنراني هاي مکرر اجتماعي - مذهبي آن ها در جمع دانشجويان و استادان دانشگاه در پوشش انجمن هاي اسلامي داتشجويان و معلمين (بعدها پزشکان و مهندسين)، و همکاري ديرين مرحومين عباسقلي بازرگان و سيد ابوالحسن طالقاني، موجب نزديکي و توسعه روابط زنده ياد سيد محمود طالقاني و مهندس بازرگان شد. در آن دوران هيچ يک از آن ها اعتقاد به نابودي سلطنت و عزل شاه نداستند. تنها دخالتي که در امور سياسي مي کردند، دعوت شاه به رعايت قانون و مباني شرع بود و دانشگاه و دانشجويان را از دخالت و تندروي در مسائل سياسي بر حذر مي داشتند. علي رغم طبع تند جوانان و دانشجويان، اقتضاي طبع و سن آن ها ايجاد آرامش بود. <br /> « جبهه ملي » در آن زمان تنها گروه ملي - ميهني بود که به علت قرابت �کري �راوان هر سه به آن پيوسته بودند. پس از ملي شدن صنعت ن�ت (اين ميراث گران بهاي زنده ياد دکتر محمد مصدق)، شرکت ملي ن�ت ايران نيازمند بازسازي عميق و پايه يي و اصلاحات عميق ساختاري بود. از آن جا که مهندس بازرگان دانش و توانايي خود را بارها به اثبات رسانده بود، از سوي رهبر دولت مردمي به سمت نخستين مدير عامل شرکت ملي ن�ت ايران منصوب شد و به همراه مرحوم حسين مکي �عاليت خود را در آن جا آغاز نمود. پيش از پذير�تن اين مسؤوليت خطير، به واسطه ا�کار مذهبي خويش، اساسنامه يي را که به « مرام نامه نهضت آزادي ايران » موسوم شد و به امضاي مرحوم سيد محمود طالقاني و دکتر يدالله سحابي نيز رسيده بود، تقديم دکتر مصدق کرد. رهبر دولت ملي هم با تقرير و سپس تأييد کتبي، آن را به عنوان گروهي ملي - ميهني - مذهبي (شاخه مذهبي جبهه ملي) پذير�ت. به علت نخبه گرايي شديد نهضت و هم چنين روند آرام و صلح طلبانه، در قياس با ساير گروههاي وقت هواداران چشم گيري نيا�ت و تنها معدودي از نخبگان به آن گرويدند. از اين رو �عاليت نهضت کاملاً بسته به �عاليت تک تک اعضاء و بالاخص سران آن به اين معني که �عاليت گردانندگان آينه تمام نمايي از عملکرد نهضت در آن زمان است. (شدت نخبه گرايي حزب به حدي بود که عزت الله سحابي جوان نيز جزو اعضاي حزب به شمار نمي ر�ت.) <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> اين آغاز حضور اعضاي نهضت در صحنه سياسي محسوب مي شود. مهندس بازرگان پس از کودتاي ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و انحلال دولت مردمي دکتر مصدق، از سمت خود بر کنار شد و رياست سازمان آب را عهده دار گشته، مو�ق به احداث شبکه آب لوله کشي در تهران گرديد. در همان سال به علت ارسال نامه يي اعتراض آميز به دولت کودتا در مورد انتخابات غير قانوني و مخدوش مجلس، از کليه خدمات دولتي معلق شد و تا پايان عمر رژيم هم هيچ سمت دولتي يي عهده دار نشد. يک سال بعد نامه شديد اللحني خطاب به دولت ازهاري در مورد عقد قرار داد خيانت بار با کنسرسيوم ن�ت منتشر شد که نام يازده استاد دانشگاه از جمله مهدي بازرگان و يدالله سحابي در بين امضاء کنندگان به چشم مي خورد که منجر به اخراج همه آن ها شد. در بهار سال ۱۳۴۰ و با توجه به شرايط ويژه آن دوران و به اهتمام مهندس مهدي بازرگان، دکتر يدالله سحابي، آيت الله سيد محمود طالقاني و آقاي زنجاني، « نهضت آزادي ايران » به طور رسمي اعلام موجوديت کرد. <br /> متعاقب آن و به دنبال کش� چاپخانه مخ�ي حزب، سران آن دستگير و با محکوميت حبس سنگين ده ساله مواجه شدند و پس از تحمل چهار يا پنج سال حبس به برازجان تبعيد گشتند. از آن جا که نهضت صر�اً رويکرد �کري و علمي داشت و �عاليت آن به نشر خبر نامه هاي تحليلي و شبنامه و حمايت از روشن�کران مذهبي آزادي خواه (نظير زنده ياد دکتر علي شريعتي) محدود مي شد، سردمدارانش از برازجان نيز توانستند �عاليت هاي خود را از سرگيرند و نظر به دانش و بينش عميقشان به سرعت به ص� گردانندگان انقلاب پيوستند. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> از بين زمينه هاي لازم جهت وقوع انقلاب، تنها زمينه مادي آن در ايران �راهم بود. از آن جا که ساير احزاب و گروههاي �عال آن زمان - به دلايلي که ذکر آن ها در حوصله اين متن نيست - �اقد قدرت لازم جهت اداره انقلاب بوند و با توجه به گرايش هاي عميق مذهبي نهضت، ائتلا� گونه نانوشته يي بين آيت الله خميني و نهضت منعقد گشت. بدين صورت که ن�وذ و قدرت رهبري آيت الله خميني (به عنوان زمينه تشکيلاتي) و بينش عميق نهضت از اوضاع اجتماعي و دانش تئوريک آن (به عنوان زمينه تئوريک) <br />مي توانست ارکان وقوع انقلاب را تکميل کند و آن را صورت دهد. ابراهيم يزدي در آن زمان رييس انجمن اسلامي دانشجويان ايراني در آمريکا بود و علي رغم عدم حضور، ارتباط تنگاتنگي با رهبران نهضت داشت. حاصل شدن توا�ق ميان آيت الله خميني و مهندس بازرگان موجب س�ر ابراهيم يزدي، مرحوم قطب زاده و مهدي بازرگان به پاريس شد. پس از انجام مذاکرات نهايي، مهندس بازرگان به ايران بازگشت و دکتر يزدي و قطب زاده مهيا کردن ابتدايي ترين مقدمات تا هواپيما را بر عهده گر�تند و به همراه رهبر انقلاب به ايران بازگشتند. <br /> آيت الله خميني بي ترديد رهبر کاريزماتيک انقلاب بود. طبق توا�قات صورت گر�ته، يک ه�ته پيش از وقوع انقلاب مهندس مهدي بازرگان به عنوان نخست وزير دولت موقت منصوب شد. کابينه موقت متشکل از اعضاي بلند پايه جبهه ملي و نهضت آزادي آغاز به کار کرد و به جرأت مي توان گ�ت �رهيخته ترين کابينه تاريخ مشروطه ايران بود. <br /> <br /> <br /> <br /> <br />روند انقلاب نسبت به آن چه نهضت پيش بيني و برنامه ريزي کرده بود، به سرعت و شدت دستخوش تغيير شد. به <br />گونه يي که تنها سه ماه پس از تشکيل دولت موقت، نخست وزير در پيامي راديو و تلويزيوني چنين گ�ت: « ... [ برخي مي خواهند ] همه کساني را که ناراحتي داريم، سوء ظن داريم آن ها را تص�يه کنيم، البته طبيعي است چنين چيزي را نه شما مي خواهيد و نه امکان پذير است. اين کاري ست که ملت را �لج مي کند و هم چنين دولت را ... محمد (ص) انتقام نگر�ت، اسير نگر�ت، غارت نکرد، ر�تار پيغمبر دل سخت ترين دشمنان را هم به هيجان آورد، کينه ها را شست و جاي آن را با محبت پر کرد ... انقلاب ما انقلاب اسلامي ست، ادعاي ما ها ادعاي اسلامي ست، جمهوري ما هم جمهوري اسلامی ست؛ ولي بر خلا� سنت پيغمبر عمل کرده و مي کنيم ... » از همان زمان عقايد انحصار <br />طلبانه يي که امروز به نحوي نه چندان مت�اوت به وضوح اعمال مي شوند، کم و بيش وجود داشت و مهندس بازرگان در همين راستا در نطقي تلويزيوني چنين گ�ت: « مملکت منحصراً متعلق به يک عده نيست، خدا هم مال يک عده خاص نيست. اين ادعايي ست که يهوديان مي کردند که خدا و زمين را از آن خود مي دانستند؛ ما نبايد چنين کنيم ... » عمق اختلا� نظر بين نخست وزير و بدنه حاکميت تنها پس گذشت حدود شش ماه از استقرار جمهوري اسلامي، موجب انتقاد وي از روش هاي خصمانه و اعمال نادرست آنان شد: « من طر�دار براداري و گذشت و دوستي و حسن نيت هستم. مخال� انتقام و تسويه حساب هاي شخصي هستم؛ حساب هاي گذشته را بايد کنار نهاد و ملت ايران خوش بين بود ... » مدت کوتاهي پس از اين مصاحبه، دولت موقت با انتقاد �راوان از روند انقلاب استع�اء کرد و اعضاي آن به همکاري در شوراي انقلاب اکت�اء کردند. در انتخابات اولين دوره مجلس شوراي ملي، تني چند از سران نهضت با رأي سنگين وارد مجلس شدند و در �راکسيون اقليت مجلس، به شدت سعي در اصلاح مسير نظام داشتند. در کنار آن، سخنراني گسترده و نشر کتب و نشريات گوناگون که �عاليت دائمي آن ها بود نيز ادامه يا�ت. <br /> <br /> <br /> پس از آغاز جنگ و تغيير جو سياسي سال هاي ۱۳۵۸−۵۹، �عاليت هاي نهضت به شدت محدود شد. کلاً در دوره هشت ساله جنگ، احزاب يا متواري و متلاشي و يا من�عل گشتند. پس از جنگ و با تغيير قانون اساسي و انتقاد نهضت و مقارن گشتن آن با تشديد بيماري مهندس بازرگان (پس از رحلت آيت الله طالقاني)، نهضت به کلي از حاکميت جدا شد و به امر پر مخاطره و سازنده خود که همان چاپ نشريه و آگاه کردن مردم بود، بسنده کرد. از اين پس تا حدود سال ۱۳۷۶، نهضت و اعضايش روند کم ا�ت و خيزي را به رهبري دکتر ابراهيم يزدي (به عنوان دبير کل) و مهندس عزت الله سحابي پيمودند. <br /> <br /> <br /> <br /> <br />چاپ و توقي� متناوب « ايران �ردا » وساير نشريات آن ها، مورد حمله و ضرب شتم قرار گر�تن در سخنرانی ها و ساير اماکن و احوال و شکايات متوالي عليه آن ها روندي بود که کم بيش تا سال ۱۳۷۶ ادامه يا�ت. <br /> پس از انتخاب رييس جمهور محبوب و اعلام �ضاي باز سياسي، �عاليت نهضت تشديد شد و روند پيشين در همه جوانب شدت يا�ت. سخنراني ها و نشريات اعضاء هم به لحاظ کي�يت و هم کثرت رشد کردند، علي رغم تأکيد �راوان حاکميت و بيشتر گروههاي �عال سياسي و غير سياسي بر قانون مداري، آزارهاي غير قانوني شديدتر شد، آن چنان که با قتل زنده ياد داريوش �روهر و پروانه اسکندري حاميان ديرين و �عال نهضت و چند قتل ديگر ادامه يا�ت. جناياتي که به قتل هاي زنجيره يي موسوم گشت و پرونده آن ها در قياس با عمق �اجعه هرگز م�توح نشد که بخواهد روزي بسته شود. مستمسکي که براي من�عل کردن نهضت نياز بود، در جريان کن�رانس برلين حاصل شد. کن�رانسي که شايد بتوان آن را نقطه عط�ي در جنبش اصلاحات ايران محسوب کرد. به بهانه آن اصلاح طلبان �عال و مؤثري تحت پيگرد قرار گر�ته، پس بازداشتهاي موقت بسيار طولاني با قرارها و محکوميت هاي سنگين مواجه شدند. اعضاي اصلي نهضت نيز سرنوشتي مت�اوت نداشتند و هر يک به اتهامي با احکامي مشابه مواجه گشتند. سران نهضت آزادي ايران در حال گذراندن دوره محکوميت، در گذشت يک قرن مبارزه و آزادي خواهي را به سوگ نشستند. زنده ياد « دکتر يدالله سحابي »، مظهر ادغام شريعت و روشن�کري و علم و آزادي خواهي، نستوه و استوار؛ درگذشت. <br /> <br /> <br /> <br />در سال ۱۳۸۱ و پس از اين واقعه، « نهضت آزادي ايران » توسط قوه قضاييه، رسماً منحل اعلام گشت. <br /> <br /> <br /> <br /> پيشينه قدرتمند و عميق حزب گوياست! <br /> روح هر آزادي خواه مذهبي ايراني با روح « نهضت آزادي ايران » اجين است. اعلام انحلال « نهضت آزادي ايران » به معني اعلام انحلال بخشي از روح آزادي خواه ايران است که هيچ گاه، توسط هيچ کس و در هيچ مقامي ممکن نيست. چرا که؛ <br />« ايران » ۲۵۰۰ ساله نشان داده است آزادي را <br />مي �همد، اگر چه راه رسيدن به آن را هرگز ... <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81639015?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-816389782002-09-15T12:34:00.000-07:002002-09-15T12:34:28.436-07:00وای خدا جون ، باز �ردا انتخاب واحده . یکی از سخت ترین کارای دنیا ، که من عموماً توش گند می رنم . البته از وقتی اینترنتی شده ، باز خیلی بهتر شده ، ولی بدیش اینه که سایت نمی کشه ، و ظر�یت کلاسا ، همه با هم ارایه نمی شه . همون لحظه ای که کلاس دینامیک ماشین ظر�یت خالی داره ، سیالات پره ، و وقتی بعد نیم ساعت ، به سیالات ظر�یت اضا�ه می کنن، دیگه کارگاه اتو مکانیک ظر�یتش تموم شده . من آرزو به دل موندم که یه ترم محض رضای خدا بتونم خوب انتخاب واحد کنم ، نشد . آخه بابا مسوول آموزش، کی می خوای متوجه بشی که وقتی 5 تا درس اصلی که یه ن�ر می تونه بگیره ، همه تو یه ساعت ارایه شدن ، اون بدبخت �قط می تونه یکیشونو برداره . الان بیشتر از 2 ساعته که دارم سر و کله می زنم . 3 تا برنامه �علا نوشتم . ولی .. آخه مشکل یکی دو تا که نیست . این سایت هم بیشتر از 80 ن�ر اگه همزمان 0nline باشن ، دیکه نمی کشه .. حالا بابا .. نمی دونم این چرندیاتو چرا اینجا می نویسم . <br />*** <br />یه مقاله خیلی عالی راجع به نهضت آزادی داشتیم که من نمی خوام بذارم چاپ بشه . می دونم ترسو بازیه ، ولی اصلا دلم نمی خواد سر یه مقاله اینطوری هزینه زیاد بدم . تازه ممکنه امتیاز مجله رو هم از دست بدیم .درسته که مقاله کاملا تاریخیه ، ولی جاش تو" آراد " نیست . حالا ، با اجازه نویسنده ش (بهمن عباسی) شاید اینجا بذارمش. <br />*** <br />�ردا باید نشریه رو ببندیم . امیدوارم خوب از آب در بیاد . <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81638978?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-815191982002-09-12T12:46:00.000-07:002002-09-12T12:46:24.536-07:00من اصلا نمی �همم چه مه . وقتی شعر می خونم گریه م می گیره ، وقتی تل�ن حر� می زنم گریه م می گیره ، شیر داغ که می خورم گریه م می گیره ، وقتی یه پشه رو که هی دور و برم می پلکه می کشم گریه م می گیره . وقتی صدای بابامو می شنوم گریه م می گیره . به نمره ء ترمو دینامیکم که �کر می کنم گریه م می گیره .. وبلاگ که می خونم گریه می کنم ، سر مامانم که داد می زنم گریه می کنم . اگه کسی سرم داد بزنه گریه می کنم ..... <br />*** <br />شاید زیاد به مردن �کر می کنم . شاید ، نمی دونم . و بدی کار اینه که این �کرا ، هیچ کمکی نمی کنه که م�ید تر زندگی کنم . بدیش اینه که ... آی vioe, vioe , vioe ...... کاش با خوندن نوشته های من نگرانم نمی شدی . من می تونستم خیلی راحت تر باشم اونطوری ... <br />*** <br />لادن چند وقتی بود که می خواست وبلاگ درست کنه . امشب که باهاش حر� زدم ، گ�ت که درست کرده وبلاگشو . ولی آدرسشو بهم نمی ده ، چون می ترسه اونطوری ، دیگه موقع نوشتن راحت نباشه .. vioe ، اینقدر با من تعار� نکن . اینقدر نگرانم نشو ... <br />*** <br />یه حسی دارم شبیه ... شبیه یه بوی مخصوص - جالبه که با اینکه من تقریبا ً قوهً بویایی م کار نمی کنه ، اکثر احساسام به شکل یه جور بو ظاهر می شن - مثل بوی یه صبح خیلی زود اواسط �روردین ، خیلی زود ، که هوا هنوز کامل روشن نشده ، وقتی دارم می رم دانشگاه ، و سر کوچه منتظر تاکسی ام . آره ، دقیقا ً همون بو .. بوی یه جور هیجان ، یه جور بی قراری ، یه جور دلتنگی ، یه جور پرواز .. <br />نمی دونم چرا رنگا و صدا ها تو مغز من به شکل بو ذخیره می شن . بوی یه روز آ�تابی ، بوی آهنگای Chris de Burgh ، بوی میدون تجریش ، ... و این بو ها خیلی بی قرارم می کنه ... دلم می خواد .. نمی دونم دلم چی می خواد . �قط می دونم که دلم یه چیزی می خواد ... نمی دونم چی ... سرگردونم... بی قرارم .. <br />*** <br />چقدر پراکنده می نویسم . چقدر عجیبه همه چیز ، چقدر درد دارم ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81519198?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-815119062002-09-12T09:36:00.000-07:002002-09-12T09:36:17.100-07:00 من ترمودینامیک ا�تادم :( شدم 9.5 . این واقعا ً غم انگیز بود برام .. هیچ وقت �کر نمی کردم تو دانشگاه درسی بی�تم . یعنی تصمیم گر�ته بودم نی�تم .. چه بد ... اونم بعد 2 ماه که از امتحان می گذره ..vioe خیلی ناراحت می شه .. می دونم .. بیچاره .. چقدر دلم می خواست خوشحالش کنم با نمره م .. از �کر ناراحتی اون شاید حتی بیشتر از ن�س ا�تادن ناراحتم .متأس�م vioe ی عزیزم . امیدوارم منو ببخشی . سعی می کنم به بهترین شکل جبران کنم . چقدر بد شد . <br />*** <br /> <br />سلماز برام پیغام گذاشته بود ... بعد از این همه مدت ، که اینقدر بهش احتیاج داشتم ، یه د�ه واقعا ً غا�لگیر شدم . وبلاگمو خونده بود ، و برای اولین بار ، بعد از دبیرستان ، حس کردم چقدر باز نزدیکیم . چقدر من به این آدما اعتماد دارم ، چقدر می شه باهاشون حر� زد ، حتی اگه سه سال هم باشه که حر� نزده باشی ، چه راحت می �همن .. چقدر من آدمای مدرسه رو دوست دارم ، کاش نیومده بودیم دانشگاه ، کاش همه با هم بودیم ، اینقدر از هم جدا نشده بودیم .... <br /> <br />*** <br />خیلی از بابت ترمو دینامیک متأس�م .. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81511906?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-814428922002-09-10T22:46:00.000-07:002002-09-10T22:46:06.033-07:00�قط یه ه�ته از تابستون مونده . و بعدش .. دوباره دانشگاه ، دوباره همون کلاسا ، دوباره آدما ، دوباره تنها اومدن و تنها ر�تن ، تنها غذا خوردن توی سل� ، بدون کسی که منتظرم باشه ، دوباره کلاسای خسته کننده ً 1-3 ، با استادایی که خمیازه می کشن ، و منی که سعی می کنم اینقدر سوال نکنم . دوباره راهروهای پیچ در پیچ دانشکده مکانیک، د�تر شورای صن�ی، حر�ای صد تا یه غاز ، قهقههً خندهً جل� پسرا ، د�تر �رهنگی خواهران ، با مبلای نرمش ، که جون می ده واسه چرت زدن ، دوباره شنیدن اون لهجهً وحشتناک� من درآوردی، که �اطمه و گلبو و پونه و راضیه باهاش حر� می زنن ، دوباره دخترای دانشکده ، 80 ایها توی کتابخونه که همیشه دارن مسأ له حل می کنن ، و همیشه ، وقتی وارد می شی ، چیزی دارن که ازت بپرسن : "ببین ، یه سوأل استاتیک ... " <br />دوباره کلاسای خ�ه کنندهً دانشکده معار� ، با یه آخوند اون ته ، مشغول بحث سیاسی ، و دخترایی که آروم از صندلیا پایین می رن و پشت میزا به ناخوناشون لاک می زنن . دوباره دیر رسیدن به کلاسای 8-10 ، و نگاهای مسخره آمیز پسرا ، وقتی استاد به من چپ چپ نگا می کنه . دوباره اون حس معلق بودن ، همون حسی که وادارم م یکنه روزی 50 بار از پله ها بالا برم ، برم تو طبقهً تحصیلات تکمیلی ، کلاس نقشه کشی، در کلاسای کارشناسی ارشد و باز کنم ، و بشینم به اون منظرهً پینک �لویدی نگاه کنم . یه دیوار، با یه پنجره ، که ازش آسمون دیده می شه ، �قط آسمون ، �قط و �قط آسمون . <br />باز هم موقع پایین اومدن ، یه سرکی تو د�تر رییس دانشکده می گشم ، و باز هم منشی ازم می پرسه کاری داشتید ؟ و من باز یه سوال احمقانه جور می کنم ؛ عموماً سواله یه جورایی به دکتر احمدیان مربوط می شه . و منشی باز هم می گه الان جلسه دارن ..باز هم جلوی پنجرهً رو به روی د�تر وامی ایستم ، و به اون دو تا تپه پایینیه نگاه می کنم . و پایین می آم از پله ها . بدون هیچ هیجانی ، می دونم که دیگه تو پایین پله ها نیستی ، تو سایت هم نیستی ، تو کتابخونه ، تو شورا ، جلوی دانشکده ریاضی هم نیستی . <br />باز هم می رم سر کلاس ، و باز هم سوال می کنم . باز هم شکلهای جزوه هامو با خط کش می کشم ، و باز هم بعد کلاس ، به آدمایی که جزوه نوشتنمو مسخره می کردن ، جزوه می دم . باز هم بعد کلاس ، ش�ق رو می بینم که منتظره درّین و نسیمه ، و باز هم می رم چند کلمه ای باهاشون حر� می زنم . و اونا باز هم چیزایی می گن که من سر در نمی آرم ، و من باز از پله ها بالا می رم ... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81442892?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-814037132002-09-10T06:44:00.000-07:002002-09-10T06:44:33.266-07:00کمک کنین هلش بدیم ، چرخ ستاره پنچره <br />رو آسمون شهری که ستاره برق خنجره <br />گلدون سرد و خالی رو بذار کنار پنجره <br />بلکه با دیدنش یه شب وا بشه چن تا حنجره <br />به ما که خسته ایم بگه خونهً باهار کدوم وره <br /> <br /> <br />تو شهرمون ،آخ بمیرم چشم ستاره کور شده <br />برگ درخت باغمون زبالهً سوپور شده <br />مسا�ر امیدمون ر�ته از اینجا دور شده <br />کاش تو �ضای �کرمون پیدا بشه یه شاپره <br />به ما که خسته ایم بگه خونهً باهار کدوم وره <br /> <br /> <br />کنار حوض ماهیا گربه رو نازش می کنن <br />سنگ سیاه حقه رو مهر نمازش می کنن <br />آخر خط که می رسی خطو درازش می کنن <br />آهای �لک که گردنت از هممون بلن تره <br />به ما که خسته ایم بگو خونهً باهار کدوم وره ... <br /> <br />عمران صلاحی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81403713?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-814035962002-09-10T06:41:00.000-07:002002-09-10T16:38:44.000-07:00چقدر من از این <a href="http://deltangestan.blogspot.com">weblog</a> خوشم می آد. با خوندنش همیشه هوس مي کنم بنویسم . و یه احساس یأس می کنم ، وقتی می بینم که چقدر من هیچی نمی نویسم . خیلی وقته که یه چیز خوب ننوشتم . چیزی که خودمو راضی کنه . اگه یه مدت پیش بود ، حتماً از غصه دق می کردم . ولی الان راست راست واسه خودم راه می رم و ککم هم نمی گزه . من که یه موقعی چنان اعتیادی به نوشتن داشتم که اگه داستان یا شعر نمی نوشتم ، حس می کردم دارم خ�ه می شم ، حالا تاریخ آخرین شعرم ، مال بیشتر از دو سال پیشه . <br />یکی بیاد منو برگردونه . برگردونه همونجایی که بودم ، تو همون راهی که داشتم می ر�تم . آخه چرا یه د�ه اینقدر کرگدن شدم ؟ <br /> (نمی تونم باز نگم،<a href="http://deltangestan.blogspot.com"> این </a>واقعا قشنگه . اون مطلب<a href="http://deltangestan.blogspot.com/2002_09_01_deltangestan_archive.html#81237846"> پشه</a> جدا �وق العاده س)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81403596?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-812263722002-09-05T23:59:00.001-07:002002-09-06T00:00:55.000-07:00**<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81226372?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-812263662002-09-05T23:59:00.000-07:002002-09-05T23:59:07.930-07:00بعضی چیزا هستن که .. نمی دونم ، شاید توصی� مارسل پروست درست باشه .. یه طعم ، یه بو ، یه ترکیب خاص نور و سایه ، یه رنگ ، یه لحن صدا، ترکیب سه تا نت توی یه آهنگ ، که شاید �قط یه لحظه ، چند ثانیه ، یا حتی یه کسر از ثانیه موجود هستن ، تو همون عمر کوتاهشون ، چندین سال خاطره رو زنده می کنن.. <br />هوای تازهً صبح که به صورت آدم می خوره ، مزهً یه گیلاس رسیده ، یا صدای Chris de Burgh وقتی می گه : <br />Is there anybody going to listen to my story ... <br />آهنگایی که ازشون خاطرهً شنیداری ندارم ، با شنیدنشون ، حس می کنم یه بو رو حس می کنم . بوی یه بعد از ظهر آخر اردیبهشت ، بوی یه نیمکت زیر درختای پارک قیطریه ، بوی یه روز عالی اس�ند ، زیر بارون نم نم ، تو جنگل ، تو خیابون ولیعصر.. با این آهنگا سرما رو حس می کنم . سرمای یه روز بر�ی تو دانشگاه ، وسط امتحانای ترم اول، و راحتی صندلی کتابخونه مرکزی .. سرمای یه روز �روردین ، وقتی یه دست خجول آروم از پشت نیمکت بالا اومد .. به شونه م رسید و آروم ، .. خیلی آروم دور شونه م نشست ، و گرمای یه شونهً محکم .. که سر من آروم و خجالتی روش �رود می اومد .... <br />مزهً شور اون اشکا رو باز زیر زبونم می آره .. و دستایی که سعی می کردن اشکا رو مهار کنن .. و آرامش اون دستها .. و صدایی که می گ�ت آروم باش .. <br />I ' ve been missing you .. <br />***** <br />پای کامپیوتر می شینم ، و برات offline میذارم : <br />-salam .. khoobi ? man khoobam .. :) <br /> <br />و یه علامت به جای من به تو لبخند می زنه .. و @};- یه گل می شه برات ؛(b) .. بازوهای تو می شه که منو آروم می کنه ، و (k) به جای لبای من ، روی لبات می شینه .. <br />و چه آرامشی داره این (n).. که به جای دستای تو منو نوازش می کنه .. <br />***** <br />خوب و آروم بخواب .. شب به خیر . <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-81226366?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-808774002002-08-29T10:16:00.000-07:002002-08-29T10:16:42.490-07:00بر� سرده ، می دونم . می دو نم ، بر� خیلی سرده . می دونم تابستون هم هوا گرمه .می دونم پاییز که می شه برگ درختا می ریزه . خیلی چیزای دیگه هم می دونم . خودم دیدم ، به چشم هودم که وقتی باد می آد مردم از سرما می لرزن . خوب می دونم که باد سرده . می دونم . می دونم بهار خیلی �صل قشنگیه . خودم دیده م مردم چقدر خوشحال می شن . من یه اتاق دارم . اتاقم چهار تا دیوار داره . اتاقم یه ک� هم داره .رو ک� اتاقم وا می ایستم . وا می ایستم و تماشا می کنم . چند وقت پیش این نزدیکیا جنگ شده بود . یه بار وقتی رو ک� اتاقم دراز کشیده بودم یه صدایی شنیدم . می دونم صدای بمب بود . بمب از آسمون می اومده حتما. بمب، مثل بارون . اتاق من به سق� داره . بارون که می آد خیس نمی شم . ولی بارون آدمو خیس می کنه ، می دونم . تو بارون باید با چتر راه ر�ت . یه چتر رو سر یه ن�ر، یا یه چتر رو سر دو ن�ر. می دونم ، عشق خیلی چیز قشنگیه . دیده م دو ن�ر با هم راه می رن . خیلی نزدیک و گرم . وقتی بارون می آد رو سر هم چتر می گیرن . مردم همه با چتر راه می رن .هر وقت بارون می آد می بینم .آخه اتاق من یه پنجره داره . یه پنجرهً خیلی بزرگ . اتاق من چهار تا دیوار داره و یه ک� و یه سق� و یه پنجره . از پشت پنجره همه چیز می بینم ، درختا رو ، پرنده ها رو ، آدما رو ، آسمونو ... <br />پرنده ها می تونن پرواز کنن برن آسمون . من نمی تونم برم آسمون . آخه اتاقم در نداره .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-80877400?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-805595552002-08-22T00:36:00.000-07:002002-08-22T00:37:54.000-07:00 یه پسره داشت ته یه کوچهً خلوت تنهایی بسکت بال بازی می کرد . بهش گ�تم می ذاری من هم یه شوت کنم ؟ توپشو داد بهم . من هم شوت کردم . گل شد. ر�تم . <br />**** <br />?"teacher asked:" friends are countable or uncountable <br />everybody answered : "countable..." .It was just me who taught something else <br /> <br />یاد داستان معشوقهً نا شمردنی هاینریش بل ا�تادم . <br />**** <br />زندگی خیلی عجیبه ، نه ؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-80559555?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-804378772002-08-19T11:13:00.000-07:002002-08-19T11:13:44.470-07:00دارم "ناتور دشت " سلینجر و می خونم .. حی� اسم به اون قشنگی، خیلی اسمشو بد ترجمه کردن .. من نمی دونم این مترجما چی �کر می کنن ؛اون هم تازه مترجمای خوب. هنوز هم وقتی به میلان کوندرای بیچاره �کر می کنم خیلی دلم براش می سوزه . بیچاره ، لابد کلی حال کرده وقتی اون اسم �وق العاده به ذهنش رسیده :سبکی تحمل ناپذیر هستی" .. نمی دونسته که مترجم چه حالی قراره به اسم کتابش بده :" بار هستی ". یا آندره مالرو ، با "وضعیت انسانی"ش، و سارتر بیچاره که چقدر از اسم کتاب ر�یقش خوشش اومده بود ، خیلی آسون به "سرنوشت بشر" ترجمه شد . <br />القصه ، قصدم اصلا این نبود که در بارهً ترجمهً اسم کتاب مزخر� ببا�م . �قط اینو بگم برای کسایی که مثل من نمی دونند "ناتور" یعنی چی ،و این ترکیب عجیب که بیشتر شبیه زبان <br /> مغولیه ،اصلا تشویقشون نکنه که کتابو بخونن . اسم اصلی کتاب هست : CATCHER IN THE RYE <br />قشنگه . (هنوز تموم نشده ،) ولی تا اینجاشو واقعا خوشم اومده .. <br />به شدت باز شهوت نوشتن داره می آد سراغم .. هر چند که هنوز سرعت تایپ �ارسی م خیلی کمه ، و برای همین اینقدر کم وبلاگ می نویسم .. ولی خوشحالم که لااقل داره اون حس برمی گرده .. خیلی خوشحالم . <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-80437877?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-803619392002-08-17T10:15:00.000-07:002002-08-17T19:01:38.000-07:00درسرزمین شعر و گل و بلبل .. موهبتی ست زیستن ؛ آری.... <br />قلبم داره از وحشت یخ می زنه ..اینجا کجاس خدا ؟ اینا چی ان؟ هیچ ص�تی نیست که بربریت این کثا�تای وحشی رو بتونه بیان کنه .. <a href="http://www.taktaz.com/temp/edam/edam.html">مجازات های اسلامی </a>.. که شاید نمونه ش رو تو هیچ شکنجه گاهی نشه پیدا کرد .. اینا چی ان؟" رییس محترم زندان قصر " .. خدایا .. این �راتر از تصوره .. یه آدم ؛ که محکومه که چشماش از حدقه در بیاد .. ضجه میزنه :دکتر جون یه کاری بکن .. ای خدا .. ای خدا . . " نعره می زنه .. :"دکتر جون دارم بهت می گم ، من دیگه نمی بینم .. چشممو بذار باشه .. " <br />خداا .. اینا آدمن ؟ اینا چه جور جونورایی هستن آخه خدا ؟ چه جوری می شه یه ن�ر اینقدر وحشی باشه ؟ <br />و اون مرد ، هر قدر گناهکار.. آخه اینا چقدر حیوونن؟ کدوم حیوونی می تونه این کارا رو بکنه ؟ آآآآآآآآآآآآآ ی خدا .. بیا ببین به اسمت دارن چی کار می کنن آخه .. <br />چی کار می شه کرد ؟ کی باید کاری کنه ؟ چی کار باید بکنه ؟ کجا؟ ... <br /> <br />آی �روغ ؛ بیا ببین سرزمین قشنگ شعر و گل و بلبلمونو . همه بیاین .. این وطن عزیزمونو ببینیم ، از بابام می پرسم آخه چرا ؟ چرا ؟ شما مسوولید .. شماها ؛ آهای جوونایی که 25 سال پیش ر�تین وداد زدین تو خیابونا .. ، چه آسون بازیتون گر�تن ، چه آسون از اون همه تلاش تا پای جون شما است�اده کردن.. چه آسون گول خوردین .. <br /> <br />من باید چی کار کنم ؟ من باید برای اون پسر جوونی که وسط میدون ونک می بندنش به دکل و شلاقش می زنن چی کار کنم ؟ بابا و مامانم گول خوردن ، من باید چی کار کنم ؟من برای لادن چی کار کنم ؟ آی ..برای بچه هامون چی کار می خوایم بکنیم ؟ <br />من می گم از اینجا بدم می اد ، می خوام برم .. ولی به من بگو ، چارهً کار اینه ؟ تو ر�تی ، من می رم ، و اون دیگه هیچ وقت بر نمی گرده .. ؛ و ما چه راحت صورت مساله رو پاک می کنیم ... <br /> <br />بزن باران ، بهاران �صل خون است .. <br />بزن باران ، که صحرا لاله گون است .. <br /> <br />بزن باران که دین را دام کردند <br />شکار خلق و صید خام کردند <br />بزن باران خدا بازیچه ای شد <br />که با آن کسب ننگ و نام کردند ... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-80361939?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-801949762002-08-13T11:22:00.000-07:002002-08-14T05:05:36.000-07:00یه آهنگ خیلی آروم ، غمگین و عمیق .. <br /> cooney کار <a href="http://www.splendidezine.com/features/munly/">Jay Munly </a> ... <br />چقدر عمیقه .. زندگی یه مرد.. <br />چقدر می خوام زندگی کنم . می خوام زنده بمونم .. می خوام حر� بزنم .. چقدر دلم می خواد حر� بزنم .. ولی.. <br />oooooooo .. babe, when I pick up the phone, <br />There'll be nobody home.. <br />این بار حتی تل�ن رو هم بر نمی دارم .. به کی زنگ بزنم ؟ کی حاضره با من حر� بزنه؟ دلم می خواد حر� بزنم .. یه شماره همینطوری بگیرم ، و با هر کی گوشی رو برداشت حر� بزنم .. کاش اینقدر دور نبودی.. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-80194976?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-798115452002-08-04T11:06:00.000-07:002002-08-04T11:06:13.946-07:00خاطرات قطره قطره می چکند <br /> از میان چشمهای من به روی عکس تو .. <br /> <br />من یه بارم رو دوشت، می دونم . و تو یه تکیه گا ه ... همیشه وزن من رو دوش تو بوده .. و حالا ، دیگه نا نداری ،قدرت نداری باز هم منو بکشی .. <br />رهام کن . بذار یه کم خودم بیام.. همراهتم ، باهات می آم ، ولی رو پاهای خودم ، نه رو شونه های تو . هر وقت باز اونقدر جون گر�تی که بتونی ، نه ، دیگه سوارت نمی شم .. �قط دستتو می گیرم .. سرمو می ذارم رو شونه ت .. آروم می گیرم . <br /> <br />ازت جدا می شم ، باشه ، تا هم تو جون بگیری ، و هم من یاد بگیرم ، تنها یی هم بتونم راه برم .خسته شدی اونقدر مجبور شدی مواظب حر� زدنت باشی ، مواظب chat کردنت ، مواظب زندگی کردنت ، به خاطر من .. خسته شدی تکیه گاه من، ن�همیدم ، ببخش .. (تکیه گاه ؛ کاش این کلمه اینقدر کلیشه نشده بود...چقدر به این کلمه احتیاج دارم ) <br /> <br />یه مدت بذار خودم بیام ، تنهایی .. راحت باش .. استراحت کن یه کم .. خسته شدی .. خیلی خسته شدی .. این همه وقت . <br />من هم یاد می گیرم چه طوری خودم از کوه بالا برم .. <br /> <br />خدا حا�ظ عقاب من .. <br />بالای قله می بینمت..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79811545?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-797776612002-08-03T10:24:00.000-07:002002-08-03T17:47:07.000-07:00 tired of lying in the sunshine, staying home to watch the rain <br /> you are young and life is long, and there is time to kill today .. <br /> and then one day you'll find , ten years you've got behind you, <br /> no one told you when to run , you missed the starting gun <br /> <br />وقتی که غرق بشی ، عادت کنی که زیر زندگی کنی ، عادت کنی پایین باشی ، دیگه بعد از یه مدت دردش رو حس نمی کنی . <br /> <br />وقتی وسط پیست، اونجا که همه دارن می دوند ، تو هم داری می دوی،گرم دویدنی، سر تا پات خیس عرقه ، یه د�ه حس پوچی می کنی ، وامی ایستی، و اون دونده ها رو نگاه می کنی که دور و دور می شن .. <br />تو می مونی و یه باد سرد که بهت می خوره و عرقتو پاک می کنه ، و تو از سرما می لرزی. می لرزی و یخ می زنی بعد یه مدت ، تا جایی که دیگه نمی لرزی ... دیگه به سرما عادت کردی. و این سرمایی که آروم آروم ن�وذ می کنه تو تنت ، و بی درد و بی صدا خشکت می کنه رو ، حتی دیگه حس نمی کنی. می دونی که چارهً کار ،حرکته .. ولی اونقدر کرخ شده دست و پات که نمی تونی ج�م بخوری.. سرما اونقدر بی حست کرده ، که حتی داری از این بی دردی لذت می بری ... <br /> <br /> و اینطوریه که می میری ، بدون اینکه هیچ دردی کشیده باشی ، هیچ لذتی برده باشی ، هیچ چیزی دیده باشی ،هیچ تلاشی کرده باشی ، هیچ چیزی �همیده باشی، شنیده باشی ، .. می میری بدون اینکه زندگی کرده باشی ، می میری ، با اینکه هیچوقت زنده نبودی... <br />------------------------------------- <br />و من دارم �کر می کنم که چه جوری �ردا رو بگذرونم .. تو کارخونه ، تو داتشگاه ، پای کامپیوتر یا تو تختم ،در حال خوندن ژان کریست� .. و �ردا .. هنوز خیلی وقت دارم .. <br /> <br />and you run and you run , to catch up with the sun but it's sinking <br />racing around to come up behind you again <br />the sun is the same in a relative way , but you're older <br />shorter of breath , one day closer to death <br /> <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79777661?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-797643442002-08-02T22:32:00.000-07:002002-08-02T22:32:27.363-07:00امروز نر�تم کارخونه . خیلی تنبلی م می اومد آخه ساعت 6:15 سر ولیعصر باشم . به بهونهً دانشگاه ر�تن ، گ�تم امروز نمی رم کارخونه . <br />کارآموزی واقعا ن�س علا�یه . از ساعت 7 صبح تا 4:30 بعد از ظهر ، محکومی به علا� بودن . هر روز صبح ، کلی باید بشینم محاسبه کنم ببینم امروز چه جوری سر خودمو گرم کنم . 2 ساعت قدم زدن تو کارگاه قالب سازی ، 2 ساعت ول گشتن تو سالن ماشین سازی ، یه چند ساعتی زیر و رو کردن نقشه های قدیمی؛ مکانیکال بازی ، کارای کلاس زبان(!) ، و بلاخره سرویس .. و خونه ، با یک دنیا خستگی . <br />وقتی تو کارخونه م ، بعضی وقتا جدا حس کی کنم حالم داره به هم می خوره ، بی کار ، علا� ، از بی کاری ،6-7 د�ه در روز می رم دستشویی ، مسیر بین د�تر تا کارگاها رو ،روزی 10-12 د�ه می رم و می آم. تکلی�ای کلاس زبانم رو انجام می دم .3-4 ساعت پای کامپیوتر ، نقشهً دستگاهای ساخته شده رو می کشم . این آبدارچیه هم چپ و راست برام چایی می آره .... وحشتناکه تحملش . <br /> وقتی می رم کارخونه ، مجبورم تا ساعت 4.5 بمونم .آخه راهش هم ماشالا اونقدر دور و بده ( کیلومتر 16 جاده مخصوص ) که به هیچ وجه نمی شه تنهایی برگشت . <br />چقدر حس پوچی می کنم . <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79764344?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-796062112002-07-30T12:18:00.000-07:002002-07-30T12:23:29.000-07:00هیچ چیز بیش از چند ماه عشق سودایی ما را از روح گذشته مان دور نمی سازد . <br /> رومن رولان- "ژان کریست�" <br /> <br />بینهایت خسته ام ؛ ولی دیدم نمی تونم ننویسم .چقدر این حر� رو تجربه کردم ،چشیدم ، و حتی ثابت کردم . با اینکه تمام سعی ام رو می کردم که خلا�ش رو ثابت کنم . و الان می بینم شاید ، که این تلاش چی بود.این تلاش بی اثر برای عوض نشدن ، و چقدر بی معنی . و من که نمی �همیدم که آدم یا عاشق می شه ، یا همون آدم قبلی می مونه . نمی تونستم قبول کنم که عشق یه تحوله ؛ یه ازبیخ و بن عوض شدن ؛ یکی دیگه شدن.. . <br /> بت بزرگی از خودم برای خودم ساخته بودم؛ "از این بهتر دیگه نمی شه " و با چشمای خودم می دیدم که این "بهترین" هر روز داره تغییر می کنه ؛و وقتی بهترین بخواد تغییر کنه ، چاره ای نداره جز اینکه دیگه بهترین نباشه . نمی تونستم این همه تغییر رو هضم کنم .نمی تونستیم هضم کنیم ... و با چشمای خودمون می دیدیم که بتها دارن تیکه تیکه خرد می شن ، و به جای هر کاری ؛.. چشمامونو می بستیم . <br />چشمامونو می بستیم ، ولی باز هم صدای شکستن می شنیدیم. نمی �همیدیم که تا مجسمه رو نشکنی ، نمی تونی با گ�لش یه چیز "بهتر" درست کنی. �کر می کردیم که "بهترین" رو قبلا ساختیم .نمی تونستیم ب�همیم که "بهترین " وجود نداره ، (یا اگه هم داره ، یه الگوی خیلی دوره ، که بهش نگاه کنی و هی بهتر بسازی.. "بهتر"؛ و نه "بهترین"..) <br />الان از اون بت دیگه هیچی نمونده . تیکه تیکه خرد شده و رو زمین ریخته . و من دارم لا به لای تیکه های خرد شده اش می گردم ،لا به لای آت و آشغالاش ؛ تا بلکه یه چیز به درد بخور پیدا کنم ؛ می خوام خودمو بسازم .. <br />من چقدر از شکستن خوشم می آد . چقدر دوست دارم ، هی بسازم ، هی بشکنم ..هر بار چیزای به درد نخورشو دور بریزم ، و از نو بسازم ، هر بار خالص تر ، یه رنگ تر،پاک تر،سارا تر .. تا وقتی که خودم بشم ، خالص خالص ،... سارا..... <br /> چقدر دلم می خواد بشکنم .. <br />از کوه که بالا برم ، این د�عه که ازکوه بالا برم؛ بر می گردم پایین..و دوباره بالا می رم ، هر بار یه قلهً بلند تر.. و نه هرگز "بلند ترین"... <br /> " باید سیزی� را خوشبخت شمرد" <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79606211?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-795109862002-07-28T07:53:00.000-07:002002-07-28T08:09:28.000-07:00از مردن متن�رم .این بی رحمانه ترین چیزیه که می شه وجود داشته باشه .وقتی هیچی نمی �همی ، بدون اینکه خودت بخوای ، به دنیا می آی. تمام عمرتو صر� این می کنی که چیز بدست بیاری ، و اونوقت ، وقتی که به چیزی که هد�ت بوده داری نزدیک می شی ، وقتی که تمام چیزایی رو که برای زندگی باید یاد می گر�تی رو یاد گر�تی ، وقتی که از هر وقت دیگه ای برای زندگی آماده تری ، چاره ای نیست ؛ باید بمیری .باید کسایی رو که دوست داری ترک کنی ، باید جدا بشی ، از کسی که به عشقش زندگی کرده ی..از کسی که به عشق تو زنده مونده .و دیگه دلیلی نداره برای زندگی .. و زندگی ش می شه یه آلبوم از عکسای قدیمی ، نامه های کهنه ، گ�لای خشک شدهً لای کتاب..حوشبختی ش می شه " اون روز چقدر خوشبخت بودیم .." و قطره های اشکی که آروم و بی صدا ، خاک یادگاریهای رنگ و رو ر�تهً عزیز رو می شوره . <br />زندگي کردن مثل یه مسا�رته ، مثل وقتی که vioe می ره ، ولی نه روز شماری برگشتن داره ، نه chat ، نه تل�ن ؛ �قط همون گریه های آروم شباش هست ، و حس تنهایی ش. <br />احساس ضع� می کنم . از اینکه اگه به همهً وجودم هم بخوام زنده باشم ؛ باز هم ارادهً من کا�ی نیست .از اینکه از اول دنیا ، هر کی پاشو گذاشته رو زمین ، می خواسته بمونه ، می خواسته تا ابد پیش کسایی که دوسشون داره بمونه ، حاضر بوده هر کاری بکنه تا عزیزش زنده بمونه ، ولی همهً این اراده ها ، همهً این تلاشا �قط یه نتیجه داشته : یه نیشخند بی اعتنا ، ... و مرگ . <br />vioe می گه "بی رحمانه س ، ولی کاری نمی تونی بکنی.." و من تو عجز خودم غرق می شم .حتی vioe که دیوونهً مبارزه س ، جا می زنه . <br />vioe می گه شاید قشنگی ش به همین باشه ، که حس کنی یه چیز محدود در اختیارته ، و باید بهترین کارای ممکن رو بکنی . شاید اگه ابدی بودیم ، هیچ وقت هیچ کاری نمی کردیم .vioe می گه" من شاید خیلی هم دوست نداشتم که جاودان باشم ... " و من با تمام وجودم می خوام که vioe جاودان باشه .. <br />و من حس می کنم خدا رو ، که از سر همدردی نگاهم می کنه ، و می خواد ازم که ب�همم که چاره ای نیست .. که اگه من از vioe جدا می شم ، اگه آدما از کسایی که دوست دارن جدا می شن ، از بی رحمی خدا نیست .. ولی مرگ غصه آوره ، حتی اگه ناگزیر باشه ، اونقدر غم انگیز و بی رحمانه ، حتی بی رحمانه تر از هواپیما ، آدما رو از هم جدا می کنه که زخمش هیچ وقت خوب نمی شه .هر قدر هم ناگزیر باشه ، من از مردن متن�رم .. متن�رم .. متن�رم . <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79510986?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-794821462002-07-27T12:09:00.000-07:002002-07-27T12:09:01.360-07:00با بچه های مدرسه می خواستیم بریم بیرون .. من قبلا �کر می کردم �قط وقتی آدم با یه پسرمی خواد بره بیرون ، جایی برای ر�تن وجود نداره ، اما دیدم نه ، اصولا از بیخ و بن جایی وجود نداره .. البته لااقل وقتی با دخترا بری بیرون ( با رعایت این شرط کوچیک که خودتم دختری ) ، با دیدن این پاترول سیاهای دوستامون ، هر بار لرزه بر اندامت نمی ا�ته ..[ عجب مملکت باحالی داریم به خدا ] .. گ�تیم بریم خانهً هنرمندان ، بسته بود .. سینما خواستیم بریم ، که متوجه شدیم امثال من و سلماز و مینا و .. زیادن ، و این دوستای جوونمون ، زود تر از ما به �کر سینما ا�تاده بودن ، و دم عصر جدید ، یه ص�ی بود که از هر چی سینما س ، سیر شدیم .. خلاصه باز هم ر�تیم کا�ی شاپ . همون کا�ی شاپی که آخرین بار ، با vioe و مینا ر�تیم .. <br />... بلاخره تصمیم گر�تم امتحان کنم . گ�تم بچه ها پایه این؟ و همه به جز آذر به شدت استقبال کردن .. حس می کردم قراره ات�اق خیلی مهمی تو زندگی م بی�ته . کلی هیجانزده بودم .اولدوز ر�ت و خرید .قلبم شالاپ شولوپ می کرد ، حس می کردم الان یه لحظهً تاریخیه ، که همیشه تو ذهنم می مونه .... سلماز شروع کرد ، سیگارو گذاشت گوشهً لبش و کبریت زد .خیلی حر�ه ای عمل می کرد .تمام حواسمو به کار گر�ته بودم که همهً جزییات رو یاد بگیرم . سلماز یه پ�ک خیلی عمیق زد و با چنان لذتی دودو از دماغش داد بیرون که حظ کردم .بعدش نوبت اولدوز بود . مال خودشو گذاشت گوشهً لبش ، سیگار سلمازو ازش گر�ت و نوکشو زد به سیگار خودش و اون هم شروع کرد .من که دیگه داشتم پس می ا�تادم از هیجان ؛ نوبت من بود، اول کبریت رو برداشتم و اومدم روشن کنم ، که دیدم نه ، کاری که اولدوز کرد ، با حال تره .سیگادشو گر�تم و سیگار خودمو هم با اون یکی دستم ؛ و سر سیگارا رو زدم به هم ؛ . . . هیچی نشد. سلماز دادش در اومد که خنگه ، باید وقتی آتیشو می گیری دمش، هوا رو بکشی از توش.مینا سیگارمو گر�ت و برام روشن کرد ...لحظهً هیجان ..... : <br /> <br />سیگارو گذاشتم گوشهً لبم و مثل سلماز کشیدم ........ �قط می تونم بگم ا�تضاح بود .تلخ بود ؛ و بد تر از همه اینکه هیچ گونه احساسی هم بهم دست نداد ، �قط با اولین پک زدم زیر سر�ه .مینا التماس می کرد سر�ه نکنم .می گ�ت که آبروشونو دارم می برم . و من هم سعی کردم .دیگه سر�ه نکردم ، و سعی کردم مثل حر�ه ایها بکشم. خیلی اوقاتم تلخ شد که از تجربه م لذت نبردم .اولدوز می گ�ت اگه می دونستم اولین بارته ، یه چیز بهتر می گر�تم ... و من �قط داشتم سعی می کردم که وقتی دودو دادم تو ، حواسم جمع باشه دهنمو باز نکنم ؛ بلکه بتونم مثل اون آقاهه که میز بغلیمون نشسته بود ، دودو از دماغم بدم بیرون ؛ ولی نشد که نشد .. و به این ترتیب بود که اولین و احتمالا آخرین سیگار عمرمو کشیدم .. حی� اون همه هیجان .. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79482146?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-794271972002-07-25T23:11:00.000-07:002002-07-28T01:47:04.000-07:00*<a href="http://news.gooya.com/2002/07/21/2107-roospi.php">یه چیزی </a>الان خوندم که پشتم تیر کشید .. چقدر<b> راحت</b> ؛ آدمایی مثل خود من ،دخترایی هم سن و سال من و حتی کوچیک تر از من .. با یه اشتباه ،همه چیزشونو از دست دادن .. همه چیز.. تو خیا بون که راه می رم .. آدما رو که می بینم .. وای خدا .. <br /> - امیرحسین می گه:"اونقدر م�لسم ، که پایه ی همه جور دزدی ام .. حی� که یه نقشهً درست حسابی تداریم .. �کرشو بکن ، می ر�تیم دزدی ، یه دزدی حسابی ، بعد با پولش کلی کار می کردیم .. من کلی کتاب می خریدم .. شهریهً کلاس د� ام رو می دادم .. " <br /> - می گه"یه روز 700 تومن پول تو جیبم بود. ر�تم یه نوار علیزاده بخرم ،700 تومن بود . از انقلاب پیاده برگشتم خونه ..." <br /> - مهسا می گه " .. منو استخدام کنن ، هر جا یشه می رم .. عسلویه که از خدامه .. تنب کوچک هم بگن برو ، می رم .. " <br /> - مینا می گه " .. �کر می کنی اگه یه روز یه بلایی سر مامان- بابای من بیاد و بعدش بخوان خونهً ما رو تقسیم کنن ، به من چی می رسه ؟ .. " <br /> <br />حالم دیگه داره به هم می خوره .. از این حر�ا .. از اون دختره که به خاطر اینکه یه روز تو راه مدرسه ش ، جواب یه پسره رو داده ، باباش یه ماه تموم تو زیرزمین زندونی ش می کنه .. یه ماه که حتی آب نداشته صورتشو بشوره ..و تو این مدت خواهرش یواشکی بهش غذا می داده .. ، نه ، از اون دختره بدم نمی آد .. ولی از باباش متن�رم .. از این �کرا متن�رم .. از پول و حر� پول حالت تهوع بهم دست می ده ... <br /> <br />از اون مرده که لباس پاکستانی پوشیده بود و یه بچه هم بغلش بود ، اومد و با یه انگلیسی دست و پا شکسته بهمون گ�ت که از پاکستان برای زیارت اومده و امشب داره می ره مشهد ولی بچه ش مریض شده و برده ش بیمارستان و پولاش تموم شده ، قبض بیمارستان هم تو دستش بود .. وقتی ما تقریبا هر چی پول تو کی�مون بود بهش دادیم ، مینا اشک تو چشاش جمع شده بود .. چشمم ا�تاد به تاریخ قبض ، که مال دو سال پیش بود .. دلم می خواست زار بزنم .. <br />اون شبی که بعد شام با پویا سوار ماشین شدیم .. یه مرده که از دستش خون می ریخت ، اومد و زد به شیشهً ماشین .. گ�ت که اهل کرجه و" چند تا لات بی سروپا سر یه تل�ن ریختن سرش و با شیشه دستشو اینطوری کردن" .. گ�ت که باید بره دستشو بخیه بزنه و پول نداره .. پویا بهش پول داد و .. اون که می خواست ما رو حسابی مطميًن کنه دست خونی شو جلو تر آورد .. و من هم حتی دیدم .. زخم چند روزه ای رو که چند تا رد خشک شدهً خون اطرا�ش رو قرمز کرده بود .. یه دستمال که روش خون سیاه خشک شده بود .. و صدای اون مرده که می گ�ت همینطور دستمال می زارم روش ، ولی خونش بند نمی آد .. <br /> <br />* شهر کثی�یه .. می دونم .. �قط نمی دونم چرا اینقدر دوسش دارم <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79427197?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-793406812002-07-24T02:47:00.000-07:002002-07-27T09:19:41.000-07:00... کاش یه کم سرعت تایپ �ارسيم بیشتر بود... <br /> <br />*ژوژو اومده بود ازم جزوه �رانسه می خواست ... ر�تم ،جزوه مو که آوردم ... لاش چند تا کاغذ دیدم .. به یه خط آشنا .. ریز و بد خط تقریبا .. چند تا نامه بود... ازعقابم .. یه د�ه اشک جمع شد تو چشام .... <br />این بار که داشت می ر�ت ، با خودم گ�تم که گریه نمی کنم ... سعی زیادی هم واقعا نمی خواست .. کا�ی بود یه کم خودمو به خریت بزنم ، تا بتونم شاد و شتگول باشم ، وقتی حماقت کامل باشه ، دیگه هیچ غصه ای نمی مونه ...اینطوری بود که روزا شنگول و منگول واسه خودم علا� می گشتم .. ولی یه چیزی کم بود .. اینو حتی من هم ، با تمام سعی ای که برای ن�همیدن و خر شدن به خرج کی دادم ،می �همیدم ... خر بودن اینقدرا هم که مردم می گن آسون نیست ... یه قطره اشک چکید رو جزوه �رانسه ، و من تصمیم گر�تم بی خیال خر شدن بشم .. هر چند یه کم داشتم عادت می کردم .. ولی آدم بودن و غصه خوردن حتی ، به خریت می ارزه .. <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79340681?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3655768.post-792949092002-07-23T01:45:00.000-07:002002-07-23T01:45:36.686-07:00از کوه که پایین می اومدم.. ن�همیدم .........هیچی .. <br />از کوه که پایین اومدم ، عقابم که ر�ت ، تازه چشامو وا کردم .. <br />حالا دیگه گریه نمی کنم .. �قط می خوام برگردم .. <br /> <br />از کوه که بالا برم ........... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3655768-79294909?l=kooheboland.blogspot.com' alt='' /></div>littlehttp://www.blogger.com/profile/05048367551874210089noreply@blogger.com